nog wat fotos van de machu pichu!!!

hola chicos,

ik heb hier nog ne leuke foto gevonden van iemand die we op reis zijn tegengekomen...hij was een bekke loca, maar op zich wel ne goeie mens!!!

hasta luego,

karel

Hola amigos,

ik ben veilig en wel in buenos aires aangekomen en zit nu lekker gezellig bij mijn schatteke op appartement. vanavond staat er een klein feestje op het programma want morgen is het immers congé he!

Mijn 2 kompanen vertrekken vanacht richting belgië, goeie reis he manne en merci voor de schitterende maanden!!! geniet van de gratis pinten die gelle thuis allemaal gaat krijgen en laat er ook nog wat voor mij over he!!!

hasta luego,

karel

Hallo belgica,

Wij zijn goed aangekomen in Lima, onze vluchten zijn in orde dus binnenkort vliegt ieder naar zijn bestemming.
tot gauw!!!

Bram Ben en Karel

lunes 10 abril hasta jueves 19 abril: La Paz, Cuzco & Machu Pichu

Na onze avonturen in de jungle vliegen we terug naar La Paz. Terug in zo een klein vliegtuigje en een uurtje later staan we 4000m hoger. We blijven een dagje in La Paz. Terwijl Bram en ik lekker niets doen waagt den Beuzze zich aan the most dangerous road in the world: THE DEATH ROAD!!! en dan nog wel op een fietske ook. Er doen allerlei verhalen de ronde over deze rit, maar dat deert hem niet. Zonder verpinken vertrekt hij s morgens, om nooit meer...hetzelfde... terug te komen. Man, Jan zonder Vrees is er niets tegen!!! Allee bon, de volgende dag gaan we weer op pad... Cuzco wordt de bestemming. Het is een beetje een symbolische plaats voor ons want Cuzco en vooral de Machu Picchu is het laatste wat echt aangestipt stond op onze route... We beseffen dat het einde nabij komt... en wat doet een mens dan... nog ééns zo hard feesten natuurlijk!!! Zo gezegd, zo gedaan. Het was twee dagen vollen bak (of legen bak...). De zondag hielden we het rustig want maandag vertrokken we immers op de wereldberoemde-hyperspectaculaire-mystieke-superaantrekkelijke Inka Trail. Allesinds dat verwachten we toch voor het geld dat we betalen, maar kom, we zijn hier waarschijnlijk maar ene keer in ons leven, dus kan dat geld er wel af! Wij maandag dus op pad met een groep van 9 personen. 2 amerikanen, 1 mexicaanse, de gids en een zot hollands koppel dat we in cordoba hadden leren kennen: Teun & Laurien. Wij op pad, met een redelijk licht rugzakje. Het is immers maar vier dagen en we hebben maar liefst 9 dragers mee. Gewoonweg niet te doen. Die mannen staan daar op hun sandalen met ne zak van 25kilo op hunne rug en brengen alles voor ons naar boven: eten, tentjes, stoeltjes, borden, gas, ... We moeten enkel onze kleren meezeulen...handig, maar toch liever the real stuff, waar je alles zelf draagt.

De eerste dag van de camino Inka was vrij rustig. We stijgen een beetje, dalen een beetje, maar niets om stoere verhalen over te vertellen. S avonds slapen we in onze tentjes ergens in een dorpke in de bergen. Slapen is veel gezegd, Bram en ik doen geen oog dicht en ook den Beuzze komt niet al te fris uit zijn tent s morgens. Gevolg, dat griepje dat zich bij mij had genesteld breekt nu helemaal los. Na het ontbijt wij als halve zombies op pad. Tis een goeie dag om slecht te zijn want we moeten een heuveltje van 4200m over. De start ligt op 2700m, ik heb er een slecht voorgevoel bij. Het blijkt allemaal nog wel mee te vallen (in het begin) en we stappen gezwind de berg op. Er zit een goede tred in en we lachen wat af. Het lachen is ons echter vergaan een we die kaap van de 4000m bereikten. Dieje top blijft toch wel lang weg en het gebrek aan zuurstof verandert ons in lome wezens... Trapje per trapje hijgen we ons naar boven, snakkend naar wat lucht, hopend dat we er bijna zijn, vloekend op die verdomde inka-trappen, denkend aan dat gloriemoment: de top. Eenmaal boven is er nog maar weinig energie voor glorie, maar we zijn er toch mooi geraakt. Den Beuzze nog redelijk fris, den brammekes ziet er al wat minder mooi uit en ik kan er helemaal geen plezier meer in vinden, klote griep! We dalen af en als we aan ons tentje komen kruip ik mijne nest in en de rest speelt wat met de kaarten. Onze dragers maken s avonds weer een lekker maal klaar en we ronden af met een spelletje black-jack.

Na een goede nacht vertrekken we vol goeie moed voor onze derde dag inka-trappen. Het is een minder zware dag als gisteren en daar zijn we niet kwaad voor. Het wegje golft wat op en neer en nu en dan verschijnt er een berg door de wolken. We zien hier en daar nog oude inca ruines en onze gids vertelt er ons steeds iets leuks bij. Veel kan ik er eigenlijk niet van vertellen (dat moeten die ander bloempotten maar doen) want ik hou me vooral bezig met ziek te zijn. De mannen hebben mijne rugzak al overgepakt en nog steeds geraak ik niet vooruit...ik begin dat inka pad hier stillekesaan te vervloeken, maar kom...geen weg terug. Hopen dat het morgen beter is!

En het was morgen beter. De laatste dag om 4uur uit de veren want vandaag gaat het gebeuren, we gaan het zien, de enige echte MACHU PICCHU!!!!! Na een uurtje vol verwachting stappen komen we aan de puerta del sol en daar ligt ie dan, te liggen: de verborgen stad! Zalig, gewoon genieten, mooi, groot, groen, ... Best wel een raar gevoel hebben we nu we hier staan. De Machu Pichu leek altijd zo ver weg, dat was iets voor het einde... en nu is het er.

De stad is in 1911 bij toeval ontdekt door Hiram Bingham. Hij was professor aan de universiteit van Yale en was op zoek naar een andere verborgen stad die verder aan de rivier lag. Toen hij in de buurt van Machu Pichu in een dorpje was vroeg hij aan iemand of die wist waar de verborgen stad lag. Deze man wees naar boven en zei dat het misschien wel eens daar kon zijn. Bingham naar boven met zijn gevolg en inderdaad daar lag een verborgen stad...

Na wat kiekjes van boven op de berg trekken we de stad in. Indrukwekkend met wat voor een perfectie de stad is opgebouwd. De stad heeft de vorm van een condor, de huizen vormen een krokodil, als je de berg ernaast meebeschouwd zie je het hoofd van een inka koning en zo zijn er nog wel een paar dingen te bespeuren. Van het kleinste detail tot het grote geheel, alles klopt perfect. Echt wel knap. Na onze stadswandeling beklimmen we nog een andere berg met andermaal een schitterend uitzicht...

In de namiddag gaan we naar thermale baden om onze benen wat rust te gunnen. Ze kunnen het gebruiken na 18.548.798 inka-trappen. S avonds gaan we op tijd maffen want we zijn stikkapot en we moeten uitrusten want binnen 2 dagen is het zover......

hasta luego,

bbb

martes 3 abril hasta martes 10 abril: Rurrenabaque, den bos in!!!

Hola amigos,

We zijn dus eindelijk in de jungle geraakt, en er ook nog uitgeraakt! Weer een reden om te feesten voor ons, vandaar dat we hier nu met een kleine kater achter de pc zitten. De voorbije dagen hebben we dus in de broes gezeten. De eerste dagen zaten we in de savanna, een soort moerasland dat momenteel volledig onder water staat. We hadden weer chance want het we hadden het bootje voor ons alleen. Den eerste dag was vrij nattekes en we spotten slecht 1 kaaiman en een paar verdwaalde vogels. De volgende dag stralend weer, perfect voor experts-spotters die we zijn. Chance da we ne gids meehadden want ik peis dat we nog niet in staat waren om nen olifant te spotten...

De dag begon perfect want naast de keuken zat een kaaiman op zijn gemak te zonnen. Lekker ontbijten en daarna het bootje in. Al vrij snel kwamen roze dolfijnen ons vergezellen en wat later spotten we een zwarte kaaiman (de gevaarlijkste). Daarnaast zagen we nog 500000 vogels, arenden, papegaaien, haviken, ooievaars en nog meer van die dinges. Na wat rustig rondvaren was het tijd voor wat actie: zwemmen. De gids verzekerde ons dat er geen kaaimannen zaten (want er zaten dolfijnen) en wijle da water in. Met toch een beetje een raar gevoel zwemmen we al baksteenslagend tussen de dolfijnen, zalig. Achetraf blijkt dat er in da water ook nog piranhas zitten, waar zijn we in godsnaam mee bezig? In de namiddag spotten we ook nog 5 luiaards en meer rare vogels. Slapen doen we in een klein gehucht (3 huisjes) langs de rivier.

Dag 3 staat in het teken van anacondas vangen... de gids komt s morgens echter met een ander plan. We mogen met de locals mee gaan paardrijden en gaan vissen. Bon, omdat de kans om een anaconda te spotten redelijk klein is in het regenseizoen gaan we voor het paardenplan. Al snel blijkt dat we een verschrikkelijk talent hebben voor deze sport. Het vissen vergaat ons iets minder goed. Den brammekes wint met 2 piranhas, tweede plaats is voor den beuzze met 1 catfish en eervol derdes ben ik met 3 bomen. Best wel lache, gelukkig hebben de locals s morgens al wat vis gevangen zodat we toch iets te eten krijgen. s namiddags kruipen we terug onze knol op en wagen we ons aan een drafje. wanneer da paard iets anders in gedachte heeft is het wel ff stressen, maar we blijven in het zadel...toch voor ff. Wanneer we even later 'ze nekeer gaan laten gaan' verliest den brammekes lichtjes de controle en staat den boom redelijk ongelukkig in de weg. Hij steekt daar van da paard, heeft efkes chance en wij steken bijna van ons paard van t lachen. De Perfecte val, gieren!!! Het paard wordt tot rust gebracht en we geraken veilig thuis. S nachts gaan we kaaimannen spotten. We vinden er geen. Toeme.

De vierde dag zitten we de hele dag in het bootje, in de jeep, terug in een bootje want we reizen naar de 'echte' jungle. Hier maken we s avonds een kleine wandeling, maar voor we vertrekken wijst de gids ons op de gevaren van de jungle. En hij zegt dat we stil moeten zijn want anders kunnen we nooit iets spotten. Bon, 2 stappen verder steeks den brammekes WEER op zijn gezicht en hij rolt zalig de broesse in. Na 15 minuten bekomen we van het lachen, beesten zullen we die avond niet meer zien!

De volgende dag gaan we op pad in de jungle. Onze gids vertelt ons over de geneeskundige capaciteiten van de planten, we plukken bananen en we camoefleren ons met sap van een plant. Dit lukt blijkbaar heel goed want plotseling stoten we op een troep wilde zwijnen. Zij hadden ons blijkbaar niet verwacht en wij hun ook niet...verschieten...na wat gegrom besluit de gids toch dat we moeten gaan lopen...lachen. We geven echter niet op en komen terug. de gids steekt ons in den boom en gaat op zijn eentje wat dichter. Wanneer die beesten weer kwaad worden was hem toch ook weg. Bon, wij zitten daar redelijk veilig in den boom en de beestjes kuisen hun schup af.

Voor de rest zijn het planten en bomen dat we zien. Onderweg zien we nog een voetafdruk van een jaguar, maar dat moet het zowat geweest zijn. Na 6 dagen in de wilde natuur zijn we content om terug op de bewoonde wereld te zijn. We bouwen nog een klein feestje en constateren s morgens dat de vlieger niet opgaat...wachten tot morgen dan maar...

hasta luego,

bbb

Domingo 25 de marzo hasta lunes 2 abril: La Paz, Copacabana, Puno, La Paz

Het plan is om vanuit La Paz de vlieger te nemen naar rurrenabaque, de jungle! Het slechte weer, het is immers regenseizoen, beslist er anders over en dus gaan we maar eerst naar copacabana. Dit dorpke ligt aan het titicacameer en volgens de legende is de incacultuur hier ontstaan. Allen daarheen! We vinden een hostelleke voor 10 bolivianos de nacht (1 euro) en boeken ons boottochtje naar het befaamde isla del sol, de inca bakermat! De volgende dag wij op dat bootje, lekker zonnetje, maar toch afzien van de kou... 4000m, we voelen het wel. Op het eiland krijgen we een gratis gids aangesmeerd die ons enthousiast vertelt over de inca`s en hun gewoontes. Als hem achteraf om geld komt vragen sturen we hem vriendelijk wandelen, wa peist diejen tip wel gvd!!!! We wandelen het eiland over en s avonds nemen we een ellendig trage boot terug naar het vaste land. Nog ff snel een pinke drinken en ons bed in, want morgen gaan we naar la paz... om te vliegen... dachten we.

De volgende blijkt dus dat dieje vlieger weer niet opgaat. Geen paniek, dan doen we gewoon iets anders...Peru! Wijle naar puno, een stadje aan de peruviaanse zijde van het titicacameer. Daar bezoeken we de islas flotandas, eilandjes uit riet die op het water drijven. We zitten met zo een 25 man op een bootje en de overenthousiaste gids vertelt ons alle geheimen van het meer. Onze gepensioneerde reisgenoten genieten met volle teugen wanneer vrouwen in klassieke klederdracht ons ontvangen in hun huizen. :-s. Het toeristisch gehalte druipt er nogal af en bereikt zijn hoogtepunt als we s avonds met poncho en muts moeten gaan dansen met 'onze familie' , best wel lachen!!! Maar bon, we gaan der ni van wakker liggen. We hebben het toch weer gezien. Na 2 dagen dobberen op het meer gaan we terug naar La Paz... op hoop van zege!!!

Op onzen boot zat ook nog een zalig brits koppel. Ze zijn bezig aan een trip rond de wereld in een Land Rover 101, een lichte vracht van het brits leger. Ze zijn vertrokken in Londen, via rusland, china, indonesia naar australië. Vandaar de boot op naar buenos aires en zo naar noord amerika... ze nemen onderweg reizigers mee, maar spijtig genoeg moeten ze de andere kant op...

wij zijn ondertussen de volgende trip aan het plannen... ;-)

voor de geintreseerden: www.beastlyadventure.com

Hasta Luego,

bbb

Lunes 19 de marzo hasta .... : Potosi, staking en Sucre

Na Uyuni trekken we naar Potosi. Potosi is een stad die leeft van de Cerro Rico. Een berg ontdekt door de spanjaarden die vol zilver zat. In de tijd van de conquistadores werd de lokale bevolking als slaven ingezet om in de mijn te werken. Resultaat was dat de bevolking serieus werd uitgedund en de spaanse kroon zo rijk werd als de zee diep is. De situatie vandaag is beter, maar eigenlijk nog steeds schrijnend. Van echte slavernij is geen sprake meer, maar nog steeds is het de indigene bevolking die 6 dagen op 7, het hele jaar door de mijn intrekt voor een schamel loon. Het zijn verschillende families die verenigd zijn in een cooperatieve, op zich een goeie zaak, maar voor hun inkomsten zijn ze afhankelijk van de grondstoffenprijzen bepaald in Wall Street. Het probleem voor deze regio is dat er enkel aan ontgining wordt gedaan. Er is geen sprake van een verwerkende industrie. Deze bevindt zich buiten bolivia en het is net hier dat de winstmarges worden gerealiseerd.

Maar bon, wij dus de mijn in. Het idee om de (ramp) toerist te gaan uithangen in een mijn die op een dag in elkaar zakt en waar kinderarbeid geen taboe is klinkt misschien raar, maar onze ogen sluiten en dit negeren is ook geen optie vinden we. Het is een manier om te realiseren hoe goed wij het wel hebben, dat we alles moeten doen behalve klagen en wie weet wordt er af en toe wel eens een toerist er zich van bewust dat er iets aan de oorzaken van deze ongelijkheid moet gedaan worden! Hopelijk blijft er bij ons ook wat hangen!

Eerst bezoeken we de markt waar alle mijnwerkers hun materialen kopen. We kopen wat cocablaren, dynamiet, ontstekers en nog wat andere zaken. Daarna trekken we met ons groepje de mijn in. Al snel wordt duidelijk dat het geen plezieruitstapje zal worden. Het gebrek aan zuurstof, de hoogte, het stof en de nauwe gangen zorgen voor een beklemmend, verstikkend gevoel. We lopen en kruipen door wat gangen en komen hier en daar wat mijnwerkers tegen. De gids zet ons ook aan het werk en na twee minuten schuppen is ons vat af. Echt wel niet te doen om hierin tien, twaalf uur per dag te werken. Na een uur of twee in de mijn is het tijd voor spektakel. We hebben immers wat extra dynamiet gekocht om zelf wat mee te spelen. De gidsen steken alles rustig in elkaar, ontsteken de lonten midden in de groep en plaatsen de dynamiet een 20-tal meter verder op een grasveldje. Kaboem!!!! Zalig wat een kracht er in zo een klein stokske zit...

Na de mijn te hebben overleefd is het plan dat we naar La Paz trekken. De boeren beslissen er echter anders over. Ze zijn in staking omdat de electriciteit duurder wordt en hebben de enige weg naar La Paz afgesloten. Omdat er in Potosi verder niet veel te zien is besluiten we naar Sucre te gaan. Sucre, de hoofdstad van bolivia, is een gezellige stad en we komen er de 2 canadese dames waarmee we de tour in uyuni maakten terug tegen. We hangen met hun enkele dagen rond en wachten op het einde van de staking. Na vier dagen geraken we eindelijk weg en bereieken we La Paz vanwaar we gaan proberen om in de jungle te geraken...proberen.

hasta luego,

bbb

Salar de Uyuni, dag 4

Aangezien onze vlucht van rurrenabaque naar la paz gecancelled is hebben we weer wat tijd om onze site up te daten!

We zaten dus aan dag 4 van onze trip in Uyuni. Dit was de mooiste van de vier. We stonden vroeg op en vertrokken met ons gezelschap naar de zoutvlakten. We waren net op tijd om de zonsopgang nog te kunnen meemaken en na de nodige maatregelen om de jeep tegen het zout te beschermen rijden we de zoutvlakte op. Bestemming is isla do pescado, een eilandje midden in de vlakte. Daar lopen we wat rond en genieten van de eindeloosheid van dit natuurfenomeen. We lopen rond op een uitgedroogde zee van 12000km2, een derde van belgië ongeveer. Na een stevig ontbijt trekken we verder de salar op richting een voormalig hotel dat volledig uit zout is opgebouwd. Onderweg maken we nog wat tijd voor wat bizarre fotos en eenmaal aan het hotel drinken we een goe pinke op een bankske van zout. Onze trip zit er zo goed als op, maar we hebben er van genoten. De companie viel goed mee en we hebben weer een stukje van de wereld gezien dat we niet snel zullen vergeten.

Terug in Uyuni nemen we afscheid van onze vrienden en duiken de bar in: happy hour van 7 tot 9! We zieveren wat met den eigenaar en kruipen op een deftig uur, maar enigsinds wat beschonken ons bedje in. Morgen nemen we de bus naar Potosi waar we de mijnen van de Cerro Rico gaan bezoeken.

hasta luego,

bbb

Domingo 11 de marzo hasta domingo 18 de marzo: Bolivia! Villazon y Salars de Uyuni

Eenmaal de grens over valt het onmiddelijk op dat we in een ander land zitten. Alles gaat er nog hectischer aan toe, een jongetje van 14 controleert en stempelt onze paspoorten, overal en nergens winkeltjes en vooral een stad, Villazon, die niets te bieden heeft. We overnachten hier en nemen de volgende de trein richting Uyuni. Uyuni is de uitvalsbasis om een bezoek te brengen aan de grootste zoutvlakten in zuid amerika. We boeken een trip van 4 dagen en in totaal zijn we met zijn zessen: Bart, Selina, Jessica en wij. Een Hollands-Canadees-Belgisch gezelschap. We kunnen het al snel goed met elkaar vinden en lachen en zingen dan ook wat af. De eerste dag bezoeken we het treinkerkhof en voor de rest nog wat kleine dorpjes. Roberto, onze chauffeur, rijdt ons rustig door het mooie landschap en zijn vrouwtje, Aurora, maakt voor ons lekker eten. We kunnen dus zeker niet klagen!!! De tweede dag staan wat meren op het menu, maar het hoogtepunt worden de geisers en de thermale baden. We lopen hier blijkbaar rond op een explosief hoopje aarde... De derde dag zien we meren, flamingos, een actieve vulkaan en soort van maanlandschap, een stenen boom en lama`s, veel lama`s. Wat we de verde dag zagen volgt nog wel....

Geniet al gerust van de fotos, een uitgebreid verslagje volgt nog wel,

hasta luego,

bbb

Martes 6 de marzo hasta ... de marzo: Salta, Purmamarca, Tilcara, ..., la frontera.

Na afscheid genomen te hebben van de twee zusjes (voor mij, Karel, maar eventjes) reisden we richting Salta. Vroeger was Salta het politieke centrum van Argentinië, voor ons echter is het een stad zoals een ander. Wel schone gebouwen en kerkjes, maar we hebben nu al zoveel gezien dat we hier niet meer van achterover vallen. We besluiten dan ook hier maar een dagje te blijven en door te trekken naar Purmamarca.

Purmamarca is een klein, nietszeggend dorpje, waar geen kat zou terechtkomen moest het niet naast de berg met de zeven kleuren liggen. Wij als volleerde toeristen daarheen en het moet gezegd diejen berg heeft wel iets. We maken een wandelingetje rond de berg en gaan `s avonds kijken naar de zonsondergang op een nabijgelegen zoutvlakte. De volgende dag vertrekken we `s morgensvroeg naar Tilcara.

Vanuit Tilcara maken we een trip met de bus richting een dorpje (kben de naam ff kwijt) ergens midden in de bergen. Onze reisgids raadde aan om deze trip niet met een huurauto te maken en al snel hebben we door waarom. De weg waarop we rijden is nauwelijks die naam waardig en den bus wordt stevig op de proef gesteld. Eenmaal we de top van de berg bereiken snappen we ook waarom iedereen deze tocht aanraadt. Er wacht ons een schitterende afdaling naar de valei op een weggetje waar je het liefst hebt dat er geen tegenliggers zijn. De remmen van de bus doen het gelukkig uitstekend en na zo een 3 uur bereiken we bijna het dorpje. Het laatste stuk moet echter te voet afgelegd worden omdat de regen de weg heeft weggespoeld... Na een korte wandeling springen we terug de bus op richting Tilcara. Hier houden we `s avonds nog eens ne goeie vetten asado en vieren we dat het vrijdag 9 maart is!!! De volgende dag nemen we de bus naar de grens en verlaten we enigsinds met pijn in het hart ons Argentina, maar met volle goesting trekken we het nieuwe avontuur tegemoet: BOLIVIA!!!

hasta la proxima,

los belgas

Viernes 23 de marzo hasta martes 6 de marzo: Tucuman, een weekje rust

-bij de papa-

Na een blitsbezoek aan cordoba reisden we door naar Tucuman. Anita en Luciana hadden ons uitgenodigd om even bij hen te komen logeren. We konden wel even wat rust gebruiken en settelden ons een goeie week in het appartementje van Anita. Het werd een luilekker weekje. We werden bij de paps uitgenodigd om te gaan eten, de dag erna mochten we bij de mama aan tafel. We gingen naar een rijkeluisfeestje, gingen sjotten, sliepen elke dag lekker uit, trokken de bergen eens in, maar vooral deden we eens lekker niets! Het was echt eens aangenaam om zo eens niet te moeten inpakken, uitpakken, bus op, bus af,...

- bij de mama -

- de mama -

Op een avond zijn we ook naar de voetbal gaan zien. Mario, een vriend van de zusjes, nam ons mee met zijn broers naar 'La Cancha' van Club Atletico de San Martin. San Martin, een tweedeklasser, speelde tegen den eerste dus het was vol huis: 25000 man! Allemaal staanplaatsen en dikken ambiance!! Het was een goei zaak dat we een uur op voorhand in het stadium waren, want het zat al behoorlijk vol als we toekwamen. De match was van een behoorlijk niveau, maar werd vooral spannend wanneer het licht uitviel en een verlichtingspaal dreigde om te waaien. Eventjes paniek en geduw in ons vak, maar al snel werd alles terug kalm. De eindstand werd 1-1, niet slecht dachten wij, maar in Argentinië telt blijkbaar enkel winnen, ds toch een beetje ontgoocheld naar huis dan maar.

Na een weekje niksen werd het maar weer eens tijd om verder te trekken. Op het programma stond nog een paar stops in Argentinië en dan eindelijk Bolivië...

besos,

bbb