lunes 10 abril hasta jueves 19 abril: La Paz, Cuzco & Machu Pichu

Na onze avonturen in de jungle vliegen we terug naar La Paz. Terug in zo een klein vliegtuigje en een uurtje later staan we 4000m hoger. We blijven een dagje in La Paz. Terwijl Bram en ik lekker niets doen waagt den Beuzze zich aan the most dangerous road in the world: THE DEATH ROAD!!! en dan nog wel op een fietske ook. Er doen allerlei verhalen de ronde over deze rit, maar dat deert hem niet. Zonder verpinken vertrekt hij s morgens, om nooit meer...hetzelfde... terug te komen. Man, Jan zonder Vrees is er niets tegen!!! Allee bon, de volgende dag gaan we weer op pad... Cuzco wordt de bestemming. Het is een beetje een symbolische plaats voor ons want Cuzco en vooral de Machu Picchu is het laatste wat echt aangestipt stond op onze route... We beseffen dat het einde nabij komt... en wat doet een mens dan... nog ééns zo hard feesten natuurlijk!!! Zo gezegd, zo gedaan. Het was twee dagen vollen bak (of legen bak...). De zondag hielden we het rustig want maandag vertrokken we immers op de wereldberoemde-hyperspectaculaire-mystieke-superaantrekkelijke Inka Trail. Allesinds dat verwachten we toch voor het geld dat we betalen, maar kom, we zijn hier waarschijnlijk maar ene keer in ons leven, dus kan dat geld er wel af! Wij maandag dus op pad met een groep van 9 personen. 2 amerikanen, 1 mexicaanse, de gids en een zot hollands koppel dat we in cordoba hadden leren kennen: Teun & Laurien. Wij op pad, met een redelijk licht rugzakje. Het is immers maar vier dagen en we hebben maar liefst 9 dragers mee. Gewoonweg niet te doen. Die mannen staan daar op hun sandalen met ne zak van 25kilo op hunne rug en brengen alles voor ons naar boven: eten, tentjes, stoeltjes, borden, gas, ... We moeten enkel onze kleren meezeulen...handig, maar toch liever the real stuff, waar je alles zelf draagt.

De eerste dag van de camino Inka was vrij rustig. We stijgen een beetje, dalen een beetje, maar niets om stoere verhalen over te vertellen. S avonds slapen we in onze tentjes ergens in een dorpke in de bergen. Slapen is veel gezegd, Bram en ik doen geen oog dicht en ook den Beuzze komt niet al te fris uit zijn tent s morgens. Gevolg, dat griepje dat zich bij mij had genesteld breekt nu helemaal los. Na het ontbijt wij als halve zombies op pad. Tis een goeie dag om slecht te zijn want we moeten een heuveltje van 4200m over. De start ligt op 2700m, ik heb er een slecht voorgevoel bij. Het blijkt allemaal nog wel mee te vallen (in het begin) en we stappen gezwind de berg op. Er zit een goede tred in en we lachen wat af. Het lachen is ons echter vergaan een we die kaap van de 4000m bereikten. Dieje top blijft toch wel lang weg en het gebrek aan zuurstof verandert ons in lome wezens... Trapje per trapje hijgen we ons naar boven, snakkend naar wat lucht, hopend dat we er bijna zijn, vloekend op die verdomde inka-trappen, denkend aan dat gloriemoment: de top. Eenmaal boven is er nog maar weinig energie voor glorie, maar we zijn er toch mooi geraakt. Den Beuzze nog redelijk fris, den brammekes ziet er al wat minder mooi uit en ik kan er helemaal geen plezier meer in vinden, klote griep! We dalen af en als we aan ons tentje komen kruip ik mijne nest in en de rest speelt wat met de kaarten. Onze dragers maken s avonds weer een lekker maal klaar en we ronden af met een spelletje black-jack.

Na een goede nacht vertrekken we vol goeie moed voor onze derde dag inka-trappen. Het is een minder zware dag als gisteren en daar zijn we niet kwaad voor. Het wegje golft wat op en neer en nu en dan verschijnt er een berg door de wolken. We zien hier en daar nog oude inca ruines en onze gids vertelt er ons steeds iets leuks bij. Veel kan ik er eigenlijk niet van vertellen (dat moeten die ander bloempotten maar doen) want ik hou me vooral bezig met ziek te zijn. De mannen hebben mijne rugzak al overgepakt en nog steeds geraak ik niet vooruit...ik begin dat inka pad hier stillekesaan te vervloeken, maar kom...geen weg terug. Hopen dat het morgen beter is!

En het was morgen beter. De laatste dag om 4uur uit de veren want vandaag gaat het gebeuren, we gaan het zien, de enige echte MACHU PICCHU!!!!! Na een uurtje vol verwachting stappen komen we aan de puerta del sol en daar ligt ie dan, te liggen: de verborgen stad! Zalig, gewoon genieten, mooi, groot, groen, ... Best wel een raar gevoel hebben we nu we hier staan. De Machu Pichu leek altijd zo ver weg, dat was iets voor het einde... en nu is het er.

De stad is in 1911 bij toeval ontdekt door Hiram Bingham. Hij was professor aan de universiteit van Yale en was op zoek naar een andere verborgen stad die verder aan de rivier lag. Toen hij in de buurt van Machu Pichu in een dorpje was vroeg hij aan iemand of die wist waar de verborgen stad lag. Deze man wees naar boven en zei dat het misschien wel eens daar kon zijn. Bingham naar boven met zijn gevolg en inderdaad daar lag een verborgen stad...

Na wat kiekjes van boven op de berg trekken we de stad in. Indrukwekkend met wat voor een perfectie de stad is opgebouwd. De stad heeft de vorm van een condor, de huizen vormen een krokodil, als je de berg ernaast meebeschouwd zie je het hoofd van een inka koning en zo zijn er nog wel een paar dingen te bespeuren. Van het kleinste detail tot het grote geheel, alles klopt perfect. Echt wel knap. Na onze stadswandeling beklimmen we nog een andere berg met andermaal een schitterend uitzicht...

In de namiddag gaan we naar thermale baden om onze benen wat rust te gunnen. Ze kunnen het gebruiken na 18.548.798 inka-trappen. S avonds gaan we op tijd maffen want we zijn stikkapot en we moeten uitrusten want binnen 2 dagen is het zover......

hasta luego,

bbb