Lunes 19 de marzo hasta .... : Potosi, staking en Sucre

Na Uyuni trekken we naar Potosi. Potosi is een stad die leeft van de Cerro Rico. Een berg ontdekt door de spanjaarden die vol zilver zat. In de tijd van de conquistadores werd de lokale bevolking als slaven ingezet om in de mijn te werken. Resultaat was dat de bevolking serieus werd uitgedund en de spaanse kroon zo rijk werd als de zee diep is. De situatie vandaag is beter, maar eigenlijk nog steeds schrijnend. Van echte slavernij is geen sprake meer, maar nog steeds is het de indigene bevolking die 6 dagen op 7, het hele jaar door de mijn intrekt voor een schamel loon. Het zijn verschillende families die verenigd zijn in een cooperatieve, op zich een goeie zaak, maar voor hun inkomsten zijn ze afhankelijk van de grondstoffenprijzen bepaald in Wall Street. Het probleem voor deze regio is dat er enkel aan ontgining wordt gedaan. Er is geen sprake van een verwerkende industrie. Deze bevindt zich buiten bolivia en het is net hier dat de winstmarges worden gerealiseerd.

Maar bon, wij dus de mijn in. Het idee om de (ramp) toerist te gaan uithangen in een mijn die op een dag in elkaar zakt en waar kinderarbeid geen taboe is klinkt misschien raar, maar onze ogen sluiten en dit negeren is ook geen optie vinden we. Het is een manier om te realiseren hoe goed wij het wel hebben, dat we alles moeten doen behalve klagen en wie weet wordt er af en toe wel eens een toerist er zich van bewust dat er iets aan de oorzaken van deze ongelijkheid moet gedaan worden! Hopelijk blijft er bij ons ook wat hangen!

Eerst bezoeken we de markt waar alle mijnwerkers hun materialen kopen. We kopen wat cocablaren, dynamiet, ontstekers en nog wat andere zaken. Daarna trekken we met ons groepje de mijn in. Al snel wordt duidelijk dat het geen plezieruitstapje zal worden. Het gebrek aan zuurstof, de hoogte, het stof en de nauwe gangen zorgen voor een beklemmend, verstikkend gevoel. We lopen en kruipen door wat gangen en komen hier en daar wat mijnwerkers tegen. De gids zet ons ook aan het werk en na twee minuten schuppen is ons vat af. Echt wel niet te doen om hierin tien, twaalf uur per dag te werken. Na een uur of twee in de mijn is het tijd voor spektakel. We hebben immers wat extra dynamiet gekocht om zelf wat mee te spelen. De gidsen steken alles rustig in elkaar, ontsteken de lonten midden in de groep en plaatsen de dynamiet een 20-tal meter verder op een grasveldje. Kaboem!!!! Zalig wat een kracht er in zo een klein stokske zit...

Na de mijn te hebben overleefd is het plan dat we naar La Paz trekken. De boeren beslissen er echter anders over. Ze zijn in staking omdat de electriciteit duurder wordt en hebben de enige weg naar La Paz afgesloten. Omdat er in Potosi verder niet veel te zien is besluiten we naar Sucre te gaan. Sucre, de hoofdstad van bolivia, is een gezellige stad en we komen er de 2 canadese dames waarmee we de tour in uyuni maakten terug tegen. We hangen met hun enkele dagen rond en wachten op het einde van de staking. Na vier dagen geraken we eindelijk weg en bereieken we La Paz vanwaar we gaan proberen om in de jungle te geraken...proberen.

hasta luego,

bbb