Domingo 11 de marzo hasta domingo 18 de marzo: Bolivia! Villazon y Salars de Uyuni

Eenmaal de grens over valt het onmiddelijk op dat we in een ander land zitten. Alles gaat er nog hectischer aan toe, een jongetje van 14 controleert en stempelt onze paspoorten, overal en nergens winkeltjes en vooral een stad, Villazon, die niets te bieden heeft. We overnachten hier en nemen de volgende de trein richting Uyuni. Uyuni is de uitvalsbasis om een bezoek te brengen aan de grootste zoutvlakten in zuid amerika. We boeken een trip van 4 dagen en in totaal zijn we met zijn zessen: Bart, Selina, Jessica en wij. Een Hollands-Canadees-Belgisch gezelschap. We kunnen het al snel goed met elkaar vinden en lachen en zingen dan ook wat af. De eerste dag bezoeken we het treinkerkhof en voor de rest nog wat kleine dorpjes. Roberto, onze chauffeur, rijdt ons rustig door het mooie landschap en zijn vrouwtje, Aurora, maakt voor ons lekker eten. We kunnen dus zeker niet klagen!!! De tweede dag staan wat meren op het menu, maar het hoogtepunt worden de geisers en de thermale baden. We lopen hier blijkbaar rond op een explosief hoopje aarde... De derde dag zien we meren, flamingos, een actieve vulkaan en soort van maanlandschap, een stenen boom en lama`s, veel lama`s. Wat we de verde dag zagen volgt nog wel....

Geniet al gerust van de fotos, een uitgebreid verslagje volgt nog wel,

hasta luego,

bbb

Martes 6 de marzo hasta ... de marzo: Salta, Purmamarca, Tilcara, ..., la frontera.

Na afscheid genomen te hebben van de twee zusjes (voor mij, Karel, maar eventjes) reisden we richting Salta. Vroeger was Salta het politieke centrum van Argentinië, voor ons echter is het een stad zoals een ander. Wel schone gebouwen en kerkjes, maar we hebben nu al zoveel gezien dat we hier niet meer van achterover vallen. We besluiten dan ook hier maar een dagje te blijven en door te trekken naar Purmamarca.

Purmamarca is een klein, nietszeggend dorpje, waar geen kat zou terechtkomen moest het niet naast de berg met de zeven kleuren liggen. Wij als volleerde toeristen daarheen en het moet gezegd diejen berg heeft wel iets. We maken een wandelingetje rond de berg en gaan `s avonds kijken naar de zonsondergang op een nabijgelegen zoutvlakte. De volgende dag vertrekken we `s morgensvroeg naar Tilcara.

Vanuit Tilcara maken we een trip met de bus richting een dorpje (kben de naam ff kwijt) ergens midden in de bergen. Onze reisgids raadde aan om deze trip niet met een huurauto te maken en al snel hebben we door waarom. De weg waarop we rijden is nauwelijks die naam waardig en den bus wordt stevig op de proef gesteld. Eenmaal we de top van de berg bereiken snappen we ook waarom iedereen deze tocht aanraadt. Er wacht ons een schitterende afdaling naar de valei op een weggetje waar je het liefst hebt dat er geen tegenliggers zijn. De remmen van de bus doen het gelukkig uitstekend en na zo een 3 uur bereiken we bijna het dorpje. Het laatste stuk moet echter te voet afgelegd worden omdat de regen de weg heeft weggespoeld... Na een korte wandeling springen we terug de bus op richting Tilcara. Hier houden we `s avonds nog eens ne goeie vetten asado en vieren we dat het vrijdag 9 maart is!!! De volgende dag nemen we de bus naar de grens en verlaten we enigsinds met pijn in het hart ons Argentina, maar met volle goesting trekken we het nieuwe avontuur tegemoet: BOLIVIA!!!

hasta la proxima,

los belgas

Viernes 23 de marzo hasta martes 6 de marzo: Tucuman, een weekje rust

-bij de papa-

Na een blitsbezoek aan cordoba reisden we door naar Tucuman. Anita en Luciana hadden ons uitgenodigd om even bij hen te komen logeren. We konden wel even wat rust gebruiken en settelden ons een goeie week in het appartementje van Anita. Het werd een luilekker weekje. We werden bij de paps uitgenodigd om te gaan eten, de dag erna mochten we bij de mama aan tafel. We gingen naar een rijkeluisfeestje, gingen sjotten, sliepen elke dag lekker uit, trokken de bergen eens in, maar vooral deden we eens lekker niets! Het was echt eens aangenaam om zo eens niet te moeten inpakken, uitpakken, bus op, bus af,...

- bij de mama -

- de mama -

Op een avond zijn we ook naar de voetbal gaan zien. Mario, een vriend van de zusjes, nam ons mee met zijn broers naar 'La Cancha' van Club Atletico de San Martin. San Martin, een tweedeklasser, speelde tegen den eerste dus het was vol huis: 25000 man! Allemaal staanplaatsen en dikken ambiance!! Het was een goei zaak dat we een uur op voorhand in het stadium waren, want het zat al behoorlijk vol als we toekwamen. De match was van een behoorlijk niveau, maar werd vooral spannend wanneer het licht uitviel en een verlichtingspaal dreigde om te waaien. Eventjes paniek en geduw in ons vak, maar al snel werd alles terug kalm. De eindstand werd 1-1, niet slecht dachten wij, maar in Argentinië telt blijkbaar enkel winnen, ds toch een beetje ontgoocheld naar huis dan maar.

Na een weekje niksen werd het maar weer eens tijd om verder te trekken. Op het programma stond nog een paar stops in Argentinië en dan eindelijk Bolivië...

besos,

bbb

Nieuwe lading foto's: http://s150.photobucket.com/albums/s118/bbbinzuidamerika/cd2/

Groetjes,
Pieter

Brugge kampioen oleeeeee oleeeee!!!! toch zalig hoe goed die kletten bezig zijn!!!!

Jueves 22 de febrero hasta viernes 23 de febrero: Cordoba, een snood plan ...

Diegenen die onze site goed volgen, hebben reeds het verhaal gelezen van onze vrienden in Cordoba: Fernando en Pablo. Dit zijn onze twee Argentijnse vrienden waar we een week bij hebben gelogeerd een tijdje geleden.
Vanuit Ushuaia was ons plan om terug helemaal naar het Noorden van Argentinië te reizen, om van daar uit Bolivië binnen te vallen. Vermits de weg van Ushuaia naar Noord Argentinië ongelooflijk lang is, hebben we een, al zeg ik het zelf, snood plan bedacht. Toen we in Cordoba vertrokken, vergaten we de huissleutels van onze vrienden terug te geven. Dit was echter geen probleem, want ze hadden enkele reserve. Cordoba ligt ongeveer in het midden tussen Ushuaia en Tucuman. Het zou dus een perfecte rustplaats zijn in onze lange trip.

We smeedden het plan om onze vrienden te gaan verassen in Cordoba. Het leuke aan de zaak was dat onze vrienden helemaal niet wisten dat we zouden langskomen. We beschikten nog steeds over hun huissleutels, dus we konden sowieso binnen. We vertrokken met een bus (zo een 22 uur) naar Cordoba, in de hoop dat onze vrienden thuis waren.
Daar aangekomen drongen we in alle stilte het huisje binnen. Fernando was thuis en zat op de computer. Een zalig moment om iemand zo te laten verschieten en vooral de verstomming die van het gezicht droop. Hij dacht immers dat wij ergens in het Zuiden zaten en hij ons niet echt meer ging terug zien.
Fernande sprak de wijze woorden HIJO DE PUTA meerdere malen uit en het feest kon beginnen. A la casa de Pablo en Fernando beschikten we weer voor een dagje over de computer waarmee we gratis naar het Belgielandje konden bellen.
Om even een voorbeeld te geven van goede timing: we waren net op 22 februari in het huisje in cordoba. Net de dag dat mijn lieve mama en mijn broederken verjaarden. We konden via de computer dan ook onze verjaardagswensen naar believen overmaken.
Natuurlijk werd er aansluitend nog eens een uurtje met het lieve vrouwtje gebeld om vervolgens te genieten van een welverdiende siësta.
Na de siësta gingen we allen samen winkelen, we hadden immers weer een reden gevonden om te feesten. Naar alloude gewoonten organiseerden we een assado met alles er op en er aan. Alles er op en eraan werd redelijk letterlijk genomen. ....

wordt vervolgd...

Domingo 18 de febrero hasta miercoles 21 de febrero: Puerto Madryn

Na onze uitspattingen in zuid Chili werd het tijd om weer eens verder te trekken. We hadden het plan om de boot te nemen van Puerto Natales (Chili) naar Puerto Montt (Chili). Dit plan ging echter niet door want er was nen boot in pan gevallen en alle mensen die reeds geboekt hadden kregen voorrang op de ene boot die nog over was. De bus dus maar weer eens, dit keer voor een slordige 25 uur richting Puerto Madryn, een stad gelegen aan een schiereiland, waar we (in het juiste seizoen) walvissen kunnen spotten.

We maakten een uitstap op het scheireiland, maar kregen spijtig genoeg geen walvissen te zijn. We zetten onze hoop dan maar op orca`s, maar ook die gaven niet thuis. Niet getreurd want we zagen wel onze eerste pinguïnos!!! Best wel grappige beestjes. We gingen ook nog wat snorkelen, zagen armadillos en spotten een vos. Dat moet het zowat geweest zijn. De dag erna vertrokken we alweer voor een stevige rit naar Cordoba, waar onze twee oude vrienden een leuke verrassing te wachten stond.

hasta luego,

bbb

Miercoles 14 de febrero hasta sabado 17 de febrero: Puerto Natales (chili)

Na 7 dagen overleven op rijst en pasta was ne goeie vette asado het enige waar we aan dachten op de weg terug naar de bewoonde wereld. Dat ge niet schoon moet zijn om chance te hebben hebben we die avond weer eens ondervonden. We kwamen in ons hostelleke aan en het eerste wat het bazinneke vroeg:"hebde zin om mee te eten, we houden nen asado voor mijne vriend zijne verjaardag?" Zonder aarzelen stemmen we toe en we krijgen een `talloor` in ons pollen gedeven en smullen ons buikje goed rond. Tot in de vroege uurtjes zieveren we in ons beste spaans over vanalles en nogwat...weeral eens een geslaagde avond.

- foto met de jarige -

De volgende dagen staan in het teken van lekker niets doen. We slapen telkens lang uit, wandelen wat rond in `t stad en spelen wat met de klein mannen in ons hostelleke. We zitten hier echt wel op ons gemak en kunnen rustig ons ding doen. We vinden het dan ook niet erg als blijkt dat we pas binnen 5 dagen nen bus hebben die ons terug in argentinië kan brengen. Na 3 dagen nemen we afscheid van Luciana. Zij vliegt naar huis, iets sneller, maar ook iets duurder, dus geen optie voor ons. Wij terug met z`n drieën, wordt weer ff wennen. Tzal echter niet voor lang zijn want binnen een goei week zien we haar en haar zussie terug in Tucuman, ergens in het noorden van Argentinië.

- Carlos, Lulu & den Bramos in onze living -

Het is niet om dat er iemand weg is dat er niet meer gefeest kan worden natuurlijk! s Avonds gaan we dan ook eens goe shaken in de boite met Yasna (de bazin van ons hostelleke) en nog ne chileen. Het kot is daar van ons (denken we allesinds) en we keren in een iet of wat beschonken toestand s morgensvroeg huiswaarts. Den brammekes heeft het daar redelijk moeilijk mee en zit dan ook even in de put.

- onze was -

Zondag de 18e vertrekken we `s morgens vroeg richting argentinië. We moeten echter eerst ontbijt maken voor de andere klanten van het hostelleke. Yasna, de bazin, ligt immers nog goed te ronken en we krijgen ze niet wakker. Wijle eikes bakken voor de rest van t volk, thee zetten, ... best wel grappig. Juist voor dat we vertrekken wordt Yasna eindelijk wakker, kei content dat we haar vel gered hadden.... dikke bees voor die toffe madam en wij den bus op!!!

- afscheidscadeautjes -

hasta la proxima,

bbb

Martes 6 de febrero hasta martes 13 de febrero: Trekking in Torres del Paine

Na ons verblijf daar op het einde van de wereld werd het weer tijd voor wat actie. Het plan was om 8 dagen te gaan trekken in Torres del Paine. Met enkele tussenstopppen begonnen we met zijn vieren aan de tocht. Inderdaad met zijn vieren want den enige vrijgezel heeft eindelijk nekeer zijn werk gedaan ;-). Onze metgezel, Luciana, de argentijnse die we in Ushuaia leren kennen hadden wou de kans om met drie belgen de bergen in te trekken niet aan haar laten voorbij gaan en wij hadden, sympathiek als we zijn, geen probleem met wat vrouwelijk gezelschap...

-de groepsfoto -

Maar bon, wij dus met ons rugzakskes vol eten de bergen in. Voor de geïntreseerden een overzichtje van wat we meehadden:

Aanstekers
2 petsels (pillamp voor op u kop)
Gasvuurke
3 gasbidonnekes
Theelichtjes (den brammekes is mee he)
Gsm
Batterijen
Kodak
Kompas
Miskietennet
Warmtedeken
2 zakmessen
Zonnecreme
Kookpot en deksel
Oorstoppen
Rekverband
4 slaapzakken
Tent
Kleren
Mattekes
25 kilo eten
Water
Ehbo-kit
Bestek
En nog wat brol...

- wijle nog nekeer -

Ge ziet, meer dan genoeg. Rekent daar nog bij dat we met nen halve kreupele zaten (den brammekes zijnen achiel deed nog steeds zeer, den blijter ;-)!!!) en t was plezier verzekerd! Wijle dus weg voor zo een 100km!

Het park zelf nu. Eigenlijk kunnen we er een boek over schrijven, want hetgeen we daar allemaal gezien hebben is niet op enkele bladzijden (en met mijn beperkte woordenschat) te verwoorden. We zullen toch maar een poging doen om ons leventje daar in de bergen te beschrijven.
Stappen, stappen, stappen, dat moet het zowat geweest zijn... s avonds rijst of pasta, vroeg ons bed in, stappen, stappen, stappen. Ik vergeet nog genieten, genieten, genieten

- glaciar grey, amazing -

Het mooiste moment van de trip was de vierde dag. We begonnen met een ploeterpartij door een moerasland, niet evident met zo een rugzakske. Daarna volgde de beklimming naar de paseo Gartner. Een stevig tochtje met achter ons zicht op de valei met bijhorend meertje, links en mastodont van een berg en rechts een gletsjer(ke). Na een paar uur klimmen bereiken we vermoeid de top, maar de pijn in ons beentjes is snel weg als we Glaciar Grey voor ons ogen zien opdoemen. We hebben een bovenaanzicht op een gletsjer die nog groter lijkt als deze in El Calafate. We zien hoe hij in de bergen onstaat en na tientallen kilometers zijn weg te banen door de valei uitmondt in lago grey. Nooit gedacht dat we zo konden genieten van een uitzicht. Voor de rest hebben we daar boven nog wat sneeuwballen naar elkaar gesmeten en ons verbaasd over de wind die er stond. Het was echt niet normaal hoe sterk die daar stond te blazen, twas te hopen dat het op de camping wat beter zou zijn!

- partiiiieeee!!! -

Een andere topdag, of eerder avond was dag 5. De tocht was andermaal de moeite, maar het moet gezegd we werden behoorlijk moe. Om de moraal wat op te krikken trakteerden we ons `s avond op een flesje wijn, een pinke en wat lekkers om te snoepen. We betaalden schandalig veel maar op dat moment kon het ons eventjes niets schelen. De verleiding was te groot toen we het kleine supermarktje binnenstapten. Zo gezegd zo gedaan, maar de volgende dag riep de plicht en gingen we weer op pad. We hadden ondertussen de zuidkant van het park bereikt en hadden nu zicht op de prachtige Paine Grande.

Op dag zes beklommen we gedeeltelijk deze berg, het slechte weer verraste ons echter waardoor we niet tot het hoogst bereikbare punt geraakten. Terug naar beneden dan maar en lekker smullen. Pasta! Jeuj! Ons lievelingsgerecht. Na ellendig lang wachten (ons gasvuurke is geen kl*ten waard) smullen we ons buikje rond en kruipen om 8.30u in ons bed...

De tocht eindigt op dag 7. We nemen `s avond de bus naar Puerto Natales en daar wacht ons een toffe verrassing, maar daarover meer in een volgend verslagje...

Ciao amigos,

Los belgas y la argentina