Brammekes, Beuzze & Backer in Zuid-Amerika

2007-05-25T15:04:00.000-03:00

nog wat fotos van de machu pichu!!!

2007-05-05T13:37:00.000-03:00

hola chicos,

ik heb hier nog ne leuke foto gevonden van iemand die we op reis zijn tegengekomen...hij was een bekke loca, maar op zich wel ne goeie mens!!!

hasta luego,

karel

2007-04-30T18:37:00.000-03:00

Hola amigos,

ik ben veilig en wel in buenos aires aangekomen en zit nu lekker gezellig bij mijn schatteke op appartement. vanavond staat er een klein feestje op het programma want morgen is het immers congé he!

Mijn 2 kompanen vertrekken vanacht richting belgië, goeie reis he manne en merci voor de schitterende maanden!!! geniet van de gratis pinten die gelle thuis allemaal gaat krijgen en laat er ook nog wat voor mij over he!!!

hasta luego,

karel

2007-04-28T19:51:00.000-03:00

Hallo belgica,

Wij zijn goed aangekomen in Lima, onze vluchten zijn in orde dus binnenkort vliegt ieder naar zijn bestemming.
tot gauw!!!

Bram Ben en Karel

2007-04-22T15:36:00.000-03:00

lunes 10 abril hasta jueves 19 abril: La Paz, Cuzco & Machu Pichu

Na onze avonturen in de jungle vliegen we terug naar La Paz. Terug in zo een klein vliegtuigje en een uurtje later staan we 4000m hoger. We blijven een dagje in La Paz. Terwijl Bram en ik lekker niets doen waagt den Beuzze zich aan the most dangerous road in the world: THE DEATH ROAD!!! en dan nog wel op een fietske ook. Er doen allerlei verhalen de ronde over deze rit, maar dat deert hem niet. Zonder verpinken vertrekt hij s morgens, om nooit meer...hetzelfde... terug te komen. Man, Jan zonder Vrees is er niets tegen!!! Allee bon, de volgende dag gaan we weer op pad... Cuzco wordt de bestemming. Het is een beetje een symbolische plaats voor ons want Cuzco en vooral de Machu Picchu is het laatste wat echt aangestipt stond op onze route... We beseffen dat het einde nabij komt... en wat doet een mens dan... nog ééns zo hard feesten natuurlijk!!! Zo gezegd, zo gedaan. Het was twee dagen vollen bak (of legen bak...). De zondag hielden we het rustig want maandag vertrokken we immers op de wereldberoemde-hyperspectaculaire-mystieke-superaantrekkelijke Inka Trail. Allesinds dat verwachten we toch voor het geld dat we betalen, maar kom, we zijn hier waarschijnlijk maar ene keer in ons leven, dus kan dat geld er wel af! Wij maandag dus op pad met een groep van 9 personen. 2 amerikanen, 1 mexicaanse, de gids en een zot hollands koppel dat we in cordoba hadden leren kennen: Teun & Laurien. Wij op pad, met een redelijk licht rugzakje. Het is immers maar vier dagen en we hebben maar liefst 9 dragers mee. Gewoonweg niet te doen. Die mannen staan daar op hun sandalen met ne zak van 25kilo op hunne rug en brengen alles voor ons naar boven: eten, tentjes, stoeltjes, borden, gas, ... We moeten enkel onze kleren meezeulen...handig, maar toch liever the real stuff, waar je alles zelf draagt.

De eerste dag van de camino Inka was vrij rustig. We stijgen een beetje, dalen een beetje, maar niets om stoere verhalen over te vertellen. S avonds slapen we in onze tentjes ergens in een dorpke in de bergen. Slapen is veel gezegd, Bram en ik doen geen oog dicht en ook den Beuzze komt niet al te fris uit zijn tent s morgens. Gevolg, dat griepje dat zich bij mij had genesteld breekt nu helemaal los. Na het ontbijt wij als halve zombies op pad. Tis een goeie dag om slecht te zijn want we moeten een heuveltje van 4200m over. De start ligt op 2700m, ik heb er een slecht voorgevoel bij. Het blijkt allemaal nog wel mee te vallen (in het begin) en we stappen gezwind de berg op. Er zit een goede tred in en we lachen wat af. Het lachen is ons echter vergaan een we die kaap van de 4000m bereikten. Dieje top blijft toch wel lang weg en het gebrek aan zuurstof verandert ons in lome wezens... Trapje per trapje hijgen we ons naar boven, snakkend naar wat lucht, hopend dat we er bijna zijn, vloekend op die verdomde inka-trappen, denkend aan dat gloriemoment: de top. Eenmaal boven is er nog maar weinig energie voor glorie, maar we zijn er toch mooi geraakt. Den Beuzze nog redelijk fris, den brammekes ziet er al wat minder mooi uit en ik kan er helemaal geen plezier meer in vinden, klote griep! We dalen af en als we aan ons tentje komen kruip ik mijne nest in en de rest speelt wat met de kaarten. Onze dragers maken s avonds weer een lekker maal klaar en we ronden af met een spelletje black-jack.

Na een goede nacht vertrekken we vol goeie moed voor onze derde dag inka-trappen. Het is een minder zware dag als gisteren en daar zijn we niet kwaad voor. Het wegje golft wat op en neer en nu en dan verschijnt er een berg door de wolken. We zien hier en daar nog oude inca ruines en onze gids vertelt er ons steeds iets leuks bij. Veel kan ik er eigenlijk niet van vertellen (dat moeten die ander bloempotten maar doen) want ik hou me vooral bezig met ziek te zijn. De mannen hebben mijne rugzak al overgepakt en nog steeds geraak ik niet vooruit...ik begin dat inka pad hier stillekesaan te vervloeken, maar kom...geen weg terug. Hopen dat het morgen beter is!

En het was morgen beter. De laatste dag om 4uur uit de veren want vandaag gaat het gebeuren, we gaan het zien, de enige echte MACHU PICCHU!!!!! Na een uurtje vol verwachting stappen komen we aan de puerta del sol en daar ligt ie dan, te liggen: de verborgen stad! Zalig, gewoon genieten, mooi, groot, groen, ... Best wel een raar gevoel hebben we nu we hier staan. De Machu Pichu leek altijd zo ver weg, dat was iets voor het einde... en nu is het er.

De stad is in 1911 bij toeval ontdekt door Hiram Bingham. Hij was professor aan de universiteit van Yale en was op zoek naar een andere verborgen stad die verder aan de rivier lag. Toen hij in de buurt van Machu Pichu in een dorpje was vroeg hij aan iemand of die wist waar de verborgen stad lag. Deze man wees naar boven en zei dat het misschien wel eens daar kon zijn. Bingham naar boven met zijn gevolg en inderdaad daar lag een verborgen stad...

Na wat kiekjes van boven op de berg trekken we de stad in. Indrukwekkend met wat voor een perfectie de stad is opgebouwd. De stad heeft de vorm van een condor, de huizen vormen een krokodil, als je de berg ernaast meebeschouwd zie je het hoofd van een inka koning en zo zijn er nog wel een paar dingen te bespeuren. Van het kleinste detail tot het grote geheel, alles klopt perfect. Echt wel knap. Na onze stadswandeling beklimmen we nog een andere berg met andermaal een schitterend uitzicht...

In de namiddag gaan we naar thermale baden om onze benen wat rust te gunnen. Ze kunnen het gebruiken na 18.548.798 inka-trappen. S avonds gaan we op tijd maffen want we zijn stikkapot en we moeten uitrusten want binnen 2 dagen is het zover......

hasta luego,

bbb

2007-04-10T13:49:00.000-03:00

martes 3 abril hasta martes 10 abril: Rurrenabaque, den bos in!!!

Hola amigos,

We zijn dus eindelijk in de jungle geraakt, en er ook nog uitgeraakt! Weer een reden om te feesten voor ons, vandaar dat we hier nu met een kleine kater achter de pc zitten. De voorbije dagen hebben we dus in de broes gezeten. De eerste dagen zaten we in de savanna, een soort moerasland dat momenteel volledig onder water staat. We hadden weer chance want het we hadden het bootje voor ons alleen. Den eerste dag was vrij nattekes en we spotten slecht 1 kaaiman en een paar verdwaalde vogels. De volgende dag stralend weer, perfect voor experts-spotters die we zijn. Chance da we ne gids meehadden want ik peis dat we nog niet in staat waren om nen olifant te spotten...

De dag begon perfect want naast de keuken zat een kaaiman op zijn gemak te zonnen. Lekker ontbijten en daarna het bootje in. Al vrij snel kwamen roze dolfijnen ons vergezellen en wat later spotten we een zwarte kaaiman (de gevaarlijkste). Daarnaast zagen we nog 500000 vogels, arenden, papegaaien, haviken, ooievaars en nog meer van die dinges. Na wat rustig rondvaren was het tijd voor wat actie: zwemmen. De gids verzekerde ons dat er geen kaaimannen zaten (want er zaten dolfijnen) en wijle da water in. Met toch een beetje een raar gevoel zwemmen we al baksteenslagend tussen de dolfijnen, zalig. Achetraf blijkt dat er in da water ook nog piranhas zitten, waar zijn we in godsnaam mee bezig? In de namiddag spotten we ook nog 5 luiaards en meer rare vogels. Slapen doen we in een klein gehucht (3 huisjes) langs de rivier.

Dag 3 staat in het teken van anacondas vangen... de gids komt s morgens echter met een ander plan. We mogen met de locals mee gaan paardrijden en gaan vissen. Bon, omdat de kans om een anaconda te spotten redelijk klein is in het regenseizoen gaan we voor het paardenplan. Al snel blijkt dat we een verschrikkelijk talent hebben voor deze sport. Het vissen vergaat ons iets minder goed. Den brammekes wint met 2 piranhas, tweede plaats is voor den beuzze met 1 catfish en eervol derdes ben ik met 3 bomen. Best wel lache, gelukkig hebben de locals s morgens al wat vis gevangen zodat we toch iets te eten krijgen. s namiddags kruipen we terug onze knol op en wagen we ons aan een drafje. wanneer da paard iets anders in gedachte heeft is het wel ff stressen, maar we blijven in het zadel...toch voor ff. Wanneer we even later 'ze nekeer gaan laten gaan' verliest den brammekes lichtjes de controle en staat den boom redelijk ongelukkig in de weg. Hij steekt daar van da paard, heeft efkes chance en wij steken bijna van ons paard van t lachen. De Perfecte val, gieren!!! Het paard wordt tot rust gebracht en we geraken veilig thuis. S nachts gaan we kaaimannen spotten. We vinden er geen. Toeme.

De vierde dag zitten we de hele dag in het bootje, in de jeep, terug in een bootje want we reizen naar de 'echte' jungle. Hier maken we s avonds een kleine wandeling, maar voor we vertrekken wijst de gids ons op de gevaren van de jungle. En hij zegt dat we stil moeten zijn want anders kunnen we nooit iets spotten. Bon, 2 stappen verder steeks den brammekes WEER op zijn gezicht en hij rolt zalig de broesse in. Na 15 minuten bekomen we van het lachen, beesten zullen we die avond niet meer zien!

De volgende dag gaan we op pad in de jungle. Onze gids vertelt ons over de geneeskundige capaciteiten van de planten, we plukken bananen en we camoefleren ons met sap van een plant. Dit lukt blijkbaar heel goed want plotseling stoten we op een troep wilde zwijnen. Zij hadden ons blijkbaar niet verwacht en wij hun ook niet...verschieten...na wat gegrom besluit de gids toch dat we moeten gaan lopen...lachen. We geven echter niet op en komen terug. de gids steekt ons in den boom en gaat op zijn eentje wat dichter. Wanneer die beesten weer kwaad worden was hem toch ook weg. Bon, wij zitten daar redelijk veilig in den boom en de beestjes kuisen hun schup af.

Voor de rest zijn het planten en bomen dat we zien. Onderweg zien we nog een voetafdruk van een jaguar, maar dat moet het zowat geweest zijn. Na 6 dagen in de wilde natuur zijn we content om terug op de bewoonde wereld te zijn. We bouwen nog een klein feestje en constateren s morgens dat de vlieger niet opgaat...wachten tot morgen dan maar...

hasta luego,

bbb

2007-04-10T12:59:00.000-03:00

Domingo 25 de marzo hasta lunes 2 abril: La Paz, Copacabana, Puno, La Paz

Het plan is om vanuit La Paz de vlieger te nemen naar rurrenabaque, de jungle! Het slechte weer, het is immers regenseizoen, beslist er anders over en dus gaan we maar eerst naar copacabana. Dit dorpke ligt aan het titicacameer en volgens de legende is de incacultuur hier ontstaan. Allen daarheen! We vinden een hostelleke voor 10 bolivianos de nacht (1 euro) en boeken ons boottochtje naar het befaamde isla del sol, de inca bakermat! De volgende dag wij op dat bootje, lekker zonnetje, maar toch afzien van de kou... 4000m, we voelen het wel. Op het eiland krijgen we een gratis gids aangesmeerd die ons enthousiast vertelt over de inca`s en hun gewoontes. Als hem achteraf om geld komt vragen sturen we hem vriendelijk wandelen, wa peist diejen tip wel gvd!!!! We wandelen het eiland over en s avonds nemen we een ellendig trage boot terug naar het vaste land. Nog ff snel een pinke drinken en ons bed in, want morgen gaan we naar la paz... om te vliegen... dachten we.

De volgende blijkt dus dat dieje vlieger weer niet opgaat. Geen paniek, dan doen we gewoon iets anders...Peru! Wijle naar puno, een stadje aan de peruviaanse zijde van het titicacameer. Daar bezoeken we de islas flotandas, eilandjes uit riet die op het water drijven. We zitten met zo een 25 man op een bootje en de overenthousiaste gids vertelt ons alle geheimen van het meer. Onze gepensioneerde reisgenoten genieten met volle teugen wanneer vrouwen in klassieke klederdracht ons ontvangen in hun huizen. :-s. Het toeristisch gehalte druipt er nogal af en bereikt zijn hoogtepunt als we s avonds met poncho en muts moeten gaan dansen met 'onze familie' , best wel lachen!!! Maar bon, we gaan der ni van wakker liggen. We hebben het toch weer gezien. Na 2 dagen dobberen op het meer gaan we terug naar La Paz... op hoop van zege!!!

Op onzen boot zat ook nog een zalig brits koppel. Ze zijn bezig aan een trip rond de wereld in een Land Rover 101, een lichte vracht van het brits leger. Ze zijn vertrokken in Londen, via rusland, china, indonesia naar australië. Vandaar de boot op naar buenos aires en zo naar noord amerika... ze nemen onderweg reizigers mee, maar spijtig genoeg moeten ze de andere kant op...

wij zijn ondertussen de volgende trip aan het plannen... ;-)

voor de geintreseerden: www.beastlyadventure.com

Hasta Luego,

bbb

2007-04-10T12:06:00.000-03:00

Lunes 19 de marzo hasta .... : Potosi, staking en Sucre

Na Uyuni trekken we naar Potosi. Potosi is een stad die leeft van de Cerro Rico. Een berg ontdekt door de spanjaarden die vol zilver zat. In de tijd van de conquistadores werd de lokale bevolking als slaven ingezet om in de mijn te werken. Resultaat was dat de bevolking serieus werd uitgedund en de spaanse kroon zo rijk werd als de zee diep is. De situatie vandaag is beter, maar eigenlijk nog steeds schrijnend. Van echte slavernij is geen sprake meer, maar nog steeds is het de indigene bevolking die 6 dagen op 7, het hele jaar door de mijn intrekt voor een schamel loon. Het zijn verschillende families die verenigd zijn in een cooperatieve, op zich een goeie zaak, maar voor hun inkomsten zijn ze afhankelijk van de grondstoffenprijzen bepaald in Wall Street. Het probleem voor deze regio is dat er enkel aan ontgining wordt gedaan. Er is geen sprake van een verwerkende industrie. Deze bevindt zich buiten bolivia en het is net hier dat de winstmarges worden gerealiseerd.

Maar bon, wij dus de mijn in. Het idee om de (ramp) toerist te gaan uithangen in een mijn die op een dag in elkaar zakt en waar kinderarbeid geen taboe is klinkt misschien raar, maar onze ogen sluiten en dit negeren is ook geen optie vinden we. Het is een manier om te realiseren hoe goed wij het wel hebben, dat we alles moeten doen behalve klagen en wie weet wordt er af en toe wel eens een toerist er zich van bewust dat er iets aan de oorzaken van deze ongelijkheid moet gedaan worden! Hopelijk blijft er bij ons ook wat hangen!

Eerst bezoeken we de markt waar alle mijnwerkers hun materialen kopen. We kopen wat cocablaren, dynamiet, ontstekers en nog wat andere zaken. Daarna trekken we met ons groepje de mijn in. Al snel wordt duidelijk dat het geen plezieruitstapje zal worden. Het gebrek aan zuurstof, de hoogte, het stof en de nauwe gangen zorgen voor een beklemmend, verstikkend gevoel. We lopen en kruipen door wat gangen en komen hier en daar wat mijnwerkers tegen. De gids zet ons ook aan het werk en na twee minuten schuppen is ons vat af. Echt wel niet te doen om hierin tien, twaalf uur per dag te werken. Na een uur of twee in de mijn is het tijd voor spektakel. We hebben immers wat extra dynamiet gekocht om zelf wat mee te spelen. De gidsen steken alles rustig in elkaar, ontsteken de lonten midden in de groep en plaatsen de dynamiet een 20-tal meter verder op een grasveldje. Kaboem!!!! Zalig wat een kracht er in zo een klein stokske zit...

Na de mijn te hebben overleefd is het plan dat we naar La Paz trekken. De boeren beslissen er echter anders over. Ze zijn in staking omdat de electriciteit duurder wordt en hebben de enige weg naar La Paz afgesloten. Omdat er in Potosi verder niet veel te zien is besluiten we naar Sucre te gaan. Sucre, de hoofdstad van bolivia, is een gezellige stad en we komen er de 2 canadese dames waarmee we de tour in uyuni maakten terug tegen. We hangen met hun enkele dagen rond en wachten op het einde van de staking. Na vier dagen geraken we eindelijk weg en bereieken we La Paz vanwaar we gaan proberen om in de jungle te geraken...proberen.

hasta luego,

bbb

2007-04-10T11:34:00.000-03:00

Salar de Uyuni, dag 4

Aangezien onze vlucht van rurrenabaque naar la paz gecancelled is hebben we weer wat tijd om onze site up te daten!

We zaten dus aan dag 4 van onze trip in Uyuni. Dit was de mooiste van de vier. We stonden vroeg op en vertrokken met ons gezelschap naar de zoutvlakten. We waren net op tijd om de zonsopgang nog te kunnen meemaken en na de nodige maatregelen om de jeep tegen het zout te beschermen rijden we de zoutvlakte op. Bestemming is isla do pescado, een eilandje midden in de vlakte. Daar lopen we wat rond en genieten van de eindeloosheid van dit natuurfenomeen. We lopen rond op een uitgedroogde zee van 12000km2, een derde van belgië ongeveer. Na een stevig ontbijt trekken we verder de salar op richting een voormalig hotel dat volledig uit zout is opgebouwd. Onderweg maken we nog wat tijd voor wat bizarre fotos en eenmaal aan het hotel drinken we een goe pinke op een bankske van zout. Onze trip zit er zo goed als op, maar we hebben er van genoten. De companie viel goed mee en we hebben weer een stukje van de wereld gezien dat we niet snel zullen vergeten.

Terug in Uyuni nemen we afscheid van onze vrienden en duiken de bar in: happy hour van 7 tot 9! We zieveren wat met den eigenaar en kruipen op een deftig uur, maar enigsinds wat beschonken ons bedje in. Morgen nemen we de bus naar Potosi waar we de mijnen van de Cerro Rico gaan bezoeken.

hasta luego,

bbb

2007-03-20T15:51:00.000-03:00

Domingo 11 de marzo hasta domingo 18 de marzo: Bolivia! Villazon y Salars de Uyuni

Eenmaal de grens over valt het onmiddelijk op dat we in een ander land zitten. Alles gaat er nog hectischer aan toe, een jongetje van 14 controleert en stempelt onze paspoorten, overal en nergens winkeltjes en vooral een stad, Villazon, die niets te bieden heeft. We overnachten hier en nemen de volgende de trein richting Uyuni. Uyuni is de uitvalsbasis om een bezoek te brengen aan de grootste zoutvlakten in zuid amerika. We boeken een trip van 4 dagen en in totaal zijn we met zijn zessen: Bart, Selina, Jessica en wij. Een Hollands-Canadees-Belgisch gezelschap. We kunnen het al snel goed met elkaar vinden en lachen en zingen dan ook wat af. De eerste dag bezoeken we het treinkerkhof en voor de rest nog wat kleine dorpjes. Roberto, onze chauffeur, rijdt ons rustig door het mooie landschap en zijn vrouwtje, Aurora, maakt voor ons lekker eten. We kunnen dus zeker niet klagen!!! De tweede dag staan wat meren op het menu, maar het hoogtepunt worden de geisers en de thermale baden. We lopen hier blijkbaar rond op een explosief hoopje aarde... De derde dag zien we meren, flamingos, een actieve vulkaan en soort van maanlandschap, een stenen boom en lama`s, veel lama`s. Wat we de verde dag zagen volgt nog wel....

Geniet al gerust van de fotos, een uitgebreid verslagje volgt nog wel,

hasta luego,

bbb

2007-03-20T15:14:00.000-03:00

Martes 6 de marzo hasta ... de marzo: Salta, Purmamarca, Tilcara, ..., la frontera.

Na afscheid genomen te hebben van de twee zusjes (voor mij, Karel, maar eventjes) reisden we richting Salta. Vroeger was Salta het politieke centrum van Argentinië, voor ons echter is het een stad zoals een ander. Wel schone gebouwen en kerkjes, maar we hebben nu al zoveel gezien dat we hier niet meer van achterover vallen. We besluiten dan ook hier maar een dagje te blijven en door te trekken naar Purmamarca.

Purmamarca is een klein, nietszeggend dorpje, waar geen kat zou terechtkomen moest het niet naast de berg met de zeven kleuren liggen. Wij als volleerde toeristen daarheen en het moet gezegd diejen berg heeft wel iets. We maken een wandelingetje rond de berg en gaan `s avonds kijken naar de zonsondergang op een nabijgelegen zoutvlakte. De volgende dag vertrekken we `s morgensvroeg naar Tilcara.

Vanuit Tilcara maken we een trip met de bus richting een dorpje (kben de naam ff kwijt) ergens midden in de bergen. Onze reisgids raadde aan om deze trip niet met een huurauto te maken en al snel hebben we door waarom. De weg waarop we rijden is nauwelijks die naam waardig en den bus wordt stevig op de proef gesteld. Eenmaal we de top van de berg bereiken snappen we ook waarom iedereen deze tocht aanraadt. Er wacht ons een schitterende afdaling naar de valei op een weggetje waar je het liefst hebt dat er geen tegenliggers zijn. De remmen van de bus doen het gelukkig uitstekend en na zo een 3 uur bereiken we bijna het dorpje. Het laatste stuk moet echter te voet afgelegd worden omdat de regen de weg heeft weggespoeld... Na een korte wandeling springen we terug de bus op richting Tilcara. Hier houden we `s avonds nog eens ne goeie vetten asado en vieren we dat het vrijdag 9 maart is!!! De volgende dag nemen we de bus naar de grens en verlaten we enigsinds met pijn in het hart ons Argentina, maar met volle goesting trekken we het nieuwe avontuur tegemoet: BOLIVIA!!!

hasta la proxima,

los belgas

2007-03-20T14:46:00.000-03:00

Viernes 23 de marzo hasta martes 6 de marzo: Tucuman, een weekje rust

-bij de papa-

Na een blitsbezoek aan cordoba reisden we door naar Tucuman. Anita en Luciana hadden ons uitgenodigd om even bij hen te komen logeren. We konden wel even wat rust gebruiken en settelden ons een goeie week in het appartementje van Anita. Het werd een luilekker weekje. We werden bij de paps uitgenodigd om te gaan eten, de dag erna mochten we bij de mama aan tafel. We gingen naar een rijkeluisfeestje, gingen sjotten, sliepen elke dag lekker uit, trokken de bergen eens in, maar vooral deden we eens lekker niets! Het was echt eens aangenaam om zo eens niet te moeten inpakken, uitpakken, bus op, bus af,...

- bij de mama -

- de mama -

Op een avond zijn we ook naar de voetbal gaan zien. Mario, een vriend van de zusjes, nam ons mee met zijn broers naar 'La Cancha' van Club Atletico de San Martin. San Martin, een tweedeklasser, speelde tegen den eerste dus het was vol huis: 25000 man! Allemaal staanplaatsen en dikken ambiance!! Het was een goei zaak dat we een uur op voorhand in het stadium waren, want het zat al behoorlijk vol als we toekwamen. De match was van een behoorlijk niveau, maar werd vooral spannend wanneer het licht uitviel en een verlichtingspaal dreigde om te waaien. Eventjes paniek en geduw in ons vak, maar al snel werd alles terug kalm. De eindstand werd 1-1, niet slecht dachten wij, maar in Argentinië telt blijkbaar enkel winnen, ds toch een beetje ontgoocheld naar huis dan maar.

Na een weekje niksen werd het maar weer eens tijd om verder te trekken. Op het programma stond nog een paar stops in Argentinië en dan eindelijk Bolivië...

besos,

bbb

2007-03-10T13:27:00.000-03:00

Nieuwe lading foto's: http://s150.photobucket.com/albums/s118/bbbinzuidamerika/cd2/

Groetjes,
Pieter

2007-03-05T04:41:00.000-03:00

Brugge kampioen oleeeeee oleeeee!!!! toch zalig hoe goed die kletten bezig zijn!!!!

2007-03-03T19:43:00.000-03:00

Jueves 22 de febrero hasta viernes 23 de febrero: Cordoba, een snood plan ...

Diegenen die onze site goed volgen, hebben reeds het verhaal gelezen van onze vrienden in Cordoba: Fernando en Pablo. Dit zijn onze twee Argentijnse vrienden waar we een week bij hebben gelogeerd een tijdje geleden.
Vanuit Ushuaia was ons plan om terug helemaal naar het Noorden van Argentinië te reizen, om van daar uit Bolivië binnen te vallen. Vermits de weg van Ushuaia naar Noord Argentinië ongelooflijk lang is, hebben we een, al zeg ik het zelf, snood plan bedacht. Toen we in Cordoba vertrokken, vergaten we de huissleutels van onze vrienden terug te geven. Dit was echter geen probleem, want ze hadden enkele reserve. Cordoba ligt ongeveer in het midden tussen Ushuaia en Tucuman. Het zou dus een perfecte rustplaats zijn in onze lange trip.

We smeedden het plan om onze vrienden te gaan verassen in Cordoba. Het leuke aan de zaak was dat onze vrienden helemaal niet wisten dat we zouden langskomen. We beschikten nog steeds over hun huissleutels, dus we konden sowieso binnen. We vertrokken met een bus (zo een 22 uur) naar Cordoba, in de hoop dat onze vrienden thuis waren.
Daar aangekomen drongen we in alle stilte het huisje binnen. Fernando was thuis en zat op de computer. Een zalig moment om iemand zo te laten verschieten en vooral de verstomming die van het gezicht droop. Hij dacht immers dat wij ergens in het Zuiden zaten en hij ons niet echt meer ging terug zien.
Fernande sprak de wijze woorden HIJO DE PUTA meerdere malen uit en het feest kon beginnen. A la casa de Pablo en Fernando beschikten we weer voor een dagje over de computer waarmee we gratis naar het Belgielandje konden bellen.
Om even een voorbeeld te geven van goede timing: we waren net op 22 februari in het huisje in cordoba. Net de dag dat mijn lieve mama en mijn broederken verjaarden. We konden via de computer dan ook onze verjaardagswensen naar believen overmaken.
Natuurlijk werd er aansluitend nog eens een uurtje met het lieve vrouwtje gebeld om vervolgens te genieten van een welverdiende siësta.
Na de siësta gingen we allen samen winkelen, we hadden immers weer een reden gevonden om te feesten. Naar alloude gewoonten organiseerden we een assado met alles er op en er aan. Alles er op en eraan werd redelijk letterlijk genomen. ....

wordt vervolgd...

2007-03-03T19:41:00.000-03:00

Domingo 18 de febrero hasta miercoles 21 de febrero: Puerto Madryn

Na onze uitspattingen in zuid Chili werd het tijd om weer eens verder te trekken. We hadden het plan om de boot te nemen van Puerto Natales (Chili) naar Puerto Montt (Chili). Dit plan ging echter niet door want er was nen boot in pan gevallen en alle mensen die reeds geboekt hadden kregen voorrang op de ene boot die nog over was. De bus dus maar weer eens, dit keer voor een slordige 25 uur richting Puerto Madryn, een stad gelegen aan een schiereiland, waar we (in het juiste seizoen) walvissen kunnen spotten.

We maakten een uitstap op het scheireiland, maar kregen spijtig genoeg geen walvissen te zijn. We zetten onze hoop dan maar op orca`s, maar ook die gaven niet thuis. Niet getreurd want we zagen wel onze eerste pinguïnos!!! Best wel grappige beestjes. We gingen ook nog wat snorkelen, zagen armadillos en spotten een vos. Dat moet het zowat geweest zijn. De dag erna vertrokken we alweer voor een stevige rit naar Cordoba, waar onze twee oude vrienden een leuke verrassing te wachten stond.

hasta luego,

bbb

2007-03-03T18:25:00.000-03:00

Miercoles 14 de febrero hasta sabado 17 de febrero: Puerto Natales (chili)

Na 7 dagen overleven op rijst en pasta was ne goeie vette asado het enige waar we aan dachten op de weg terug naar de bewoonde wereld. Dat ge niet schoon moet zijn om chance te hebben hebben we die avond weer eens ondervonden. We kwamen in ons hostelleke aan en het eerste wat het bazinneke vroeg:"hebde zin om mee te eten, we houden nen asado voor mijne vriend zijne verjaardag?" Zonder aarzelen stemmen we toe en we krijgen een `talloor` in ons pollen gedeven en smullen ons buikje goed rond. Tot in de vroege uurtjes zieveren we in ons beste spaans over vanalles en nogwat...weeral eens een geslaagde avond.

- foto met de jarige -

De volgende dagen staan in het teken van lekker niets doen. We slapen telkens lang uit, wandelen wat rond in `t stad en spelen wat met de klein mannen in ons hostelleke. We zitten hier echt wel op ons gemak en kunnen rustig ons ding doen. We vinden het dan ook niet erg als blijkt dat we pas binnen 5 dagen nen bus hebben die ons terug in argentinië kan brengen. Na 3 dagen nemen we afscheid van Luciana. Zij vliegt naar huis, iets sneller, maar ook iets duurder, dus geen optie voor ons. Wij terug met z`n drieën, wordt weer ff wennen. Tzal echter niet voor lang zijn want binnen een goei week zien we haar en haar zussie terug in Tucuman, ergens in het noorden van Argentinië.

- Carlos, Lulu & den Bramos in onze living -

Het is niet om dat er iemand weg is dat er niet meer gefeest kan worden natuurlijk! s Avonds gaan we dan ook eens goe shaken in de boite met Yasna (de bazin van ons hostelleke) en nog ne chileen. Het kot is daar van ons (denken we allesinds) en we keren in een iet of wat beschonken toestand s morgensvroeg huiswaarts. Den brammekes heeft het daar redelijk moeilijk mee en zit dan ook even in de put.

- onze was -

Zondag de 18e vertrekken we `s morgens vroeg richting argentinië. We moeten echter eerst ontbijt maken voor de andere klanten van het hostelleke. Yasna, de bazin, ligt immers nog goed te ronken en we krijgen ze niet wakker. Wijle eikes bakken voor de rest van t volk, thee zetten, ... best wel grappig. Juist voor dat we vertrekken wordt Yasna eindelijk wakker, kei content dat we haar vel gered hadden.... dikke bees voor die toffe madam en wij den bus op!!!

- afscheidscadeautjes -

hasta la proxima,

bbb

2007-03-01T03:07:00.000-03:00

Martes 6 de febrero hasta martes 13 de febrero: Trekking in Torres del Paine

Na ons verblijf daar op het einde van de wereld werd het weer tijd voor wat actie. Het plan was om 8 dagen te gaan trekken in Torres del Paine. Met enkele tussenstopppen begonnen we met zijn vieren aan de tocht. Inderdaad met zijn vieren want den enige vrijgezel heeft eindelijk nekeer zijn werk gedaan ;-). Onze metgezel, Luciana, de argentijnse die we in Ushuaia leren kennen hadden wou de kans om met drie belgen de bergen in te trekken niet aan haar laten voorbij gaan en wij hadden, sympathiek als we zijn, geen probleem met wat vrouwelijk gezelschap...

-de groepsfoto -

Maar bon, wij dus met ons rugzakskes vol eten de bergen in. Voor de geïntreseerden een overzichtje van wat we meehadden:

Aanstekers
2 petsels (pillamp voor op u kop)
Gasvuurke
3 gasbidonnekes
Theelichtjes (den brammekes is mee he)
Gsm
Batterijen
Kodak
Kompas
Miskietennet
Warmtedeken
2 zakmessen
Zonnecreme
Kookpot en deksel
Oorstoppen
Rekverband
4 slaapzakken
Tent
Kleren
Mattekes
25 kilo eten
Water
Ehbo-kit
Bestek
En nog wat brol...

- wijle nog nekeer -

Ge ziet, meer dan genoeg. Rekent daar nog bij dat we met nen halve kreupele zaten (den brammekes zijnen achiel deed nog steeds zeer, den blijter ;-)!!!) en t was plezier verzekerd! Wijle dus weg voor zo een 100km!

Het park zelf nu. Eigenlijk kunnen we er een boek over schrijven, want hetgeen we daar allemaal gezien hebben is niet op enkele bladzijden (en met mijn beperkte woordenschat) te verwoorden. We zullen toch maar een poging doen om ons leventje daar in de bergen te beschrijven.
Stappen, stappen, stappen, dat moet het zowat geweest zijn... s avonds rijst of pasta, vroeg ons bed in, stappen, stappen, stappen. Ik vergeet nog genieten, genieten, genieten

- glaciar grey, amazing -

Het mooiste moment van de trip was de vierde dag. We begonnen met een ploeterpartij door een moerasland, niet evident met zo een rugzakske. Daarna volgde de beklimming naar de paseo Gartner. Een stevig tochtje met achter ons zicht op de valei met bijhorend meertje, links en mastodont van een berg en rechts een gletsjer(ke). Na een paar uur klimmen bereiken we vermoeid de top, maar de pijn in ons beentjes is snel weg als we Glaciar Grey voor ons ogen zien opdoemen. We hebben een bovenaanzicht op een gletsjer die nog groter lijkt als deze in El Calafate. We zien hoe hij in de bergen onstaat en na tientallen kilometers zijn weg te banen door de valei uitmondt in lago grey. Nooit gedacht dat we zo konden genieten van een uitzicht. Voor de rest hebben we daar boven nog wat sneeuwballen naar elkaar gesmeten en ons verbaasd over de wind die er stond. Het was echt niet normaal hoe sterk die daar stond te blazen, twas te hopen dat het op de camping wat beter zou zijn!

- partiiiieeee!!! -

Een andere topdag, of eerder avond was dag 5. De tocht was andermaal de moeite, maar het moet gezegd we werden behoorlijk moe. Om de moraal wat op te krikken trakteerden we ons `s avond op een flesje wijn, een pinke en wat lekkers om te snoepen. We betaalden schandalig veel maar op dat moment kon het ons eventjes niets schelen. De verleiding was te groot toen we het kleine supermarktje binnenstapten. Zo gezegd zo gedaan, maar de volgende dag riep de plicht en gingen we weer op pad. We hadden ondertussen de zuidkant van het park bereikt en hadden nu zicht op de prachtige Paine Grande.

Op dag zes beklommen we gedeeltelijk deze berg, het slechte weer verraste ons echter waardoor we niet tot het hoogst bereikbare punt geraakten. Terug naar beneden dan maar en lekker smullen. Pasta! Jeuj! Ons lievelingsgerecht. Na ellendig lang wachten (ons gasvuurke is geen kl*ten waard) smullen we ons buikje rond en kruipen om 8.30u in ons bed...

De tocht eindigt op dag 7. We nemen `s avond de bus naar Puerto Natales en daar wacht ons een toffe verrassing, maar daarover meer in een volgend verslagje...

Ciao amigos,

Los belgas y la argentina

2007-02-27T03:19:00.000-03:00

Lunes 29 de enero hasta lunes 5 febrero: El Calafate en the end of the World: Ushuaia

- we zitten redelijk ver van huis precies -

- 3 lekkere belgen -

Na El Chalten trekken we verder langs de ruta 40 naar El Calafate. Het stadje heeft iets meer te bieden dan El Chalten, maar het is niets om voor naar zuid amerika te komen. De reden waarom we hier zitten de nabijgelegen gletsjer `Perito Moreno`. Het is een joekel van 14km lang, 6 km breed en zo een 60m hoog… het is moeilijk om zoiets voor te stellen, maar we kunnen jullie garanderen, het is onvoorstelbaar. Tis een beetje spijtig dat er zo veel toeristen rondlopen, maar ja, wie zijn wij om daar iets op aan te merken. We laten het niet aan ons hart komen en genieten met volle teugen, hopend dat er ne keer zo een reuzeijsje in dat water gaat vallen. Na een paar uur wachten beginnen we stillaan de hoop op te geven dat we getuige zullen zijn van dergelijk spektakel… en dan ineens, krraaak, scheur, commotie… valt daar zo ne reuzenblok in het water, echt ni normaal, en wijle content. Het komende uur vallen er nog een paar naar beneden en wijle content als kleine kindjes dat we het op foto hebben!

-veeeeel ijs -

-ziede het stuk vallen?-

Onze volgende stop is `the end of the World`: Ushuaia… Na een dagje bussen komen we in de meest zuidelijke stad ter wereld aan. We zullen hier een dagje of vijf doorbrengen, want we hebben nood om ons even te settelen. Op zich valt er in deze stad weinig te beleven, buiten toeristische attracties om de meute bezig te houden. Het deert ons niet, want wij zijn tevreden met onze eigen attracties: nu en dan is goed eten en naarmate het donker wordt, kan daar ook al wel is iets voor t drinken bijkomen… feesten dus! Waar dat we niet op gerekend hadden, is dat het hier `s nachts behoorlijk koud wordt en het dus niet al te aangenaam is om ergens op de pier een pinke te nuttigen, en waar we zeker niet op gerekend hadden is dat we in een klooster van nen herberg terecht gekomen waren waar het zowaar verboden is om een pinke te nuttigen. , Man, man, man, wat een miserie!!! nu bon, redelijk stoem dat we op voorhand betaald hebben, maar het zei zo.

- wij en de vuurtoren -

-the pinguin team!!! -

De tweede dag spreken we af met dos chicas (en den deem) die we in El Chalten leren kennen hebben: Anita en Luciana. Om negen uur aan de kerk was de afspraak… wij als voorbeeldige Belgen goed op tijd, zij als nonchalante argentijnen komen niet opdagen. Van miserie kruipen we dan maar in ons bed, want we vertikken het van ne gansen avond overcharged beer te betalen in één of ander marginal café. Goe en wel geïnstaleerd, telefoon, de zusjes (en den deem). Ze waren op dagtrip met den boot geweest en door het slechte weer geraakten ze niet terug. Geen reden om te laat te komen, maar bon, we zien het door de vingers en gaan dan toch maar op café pinten drinken. Van karakter gesproken…

- de vuurtoren -

- ons bootje, of die van abramovitch-

De volgende dagen brengen we met de sisters door, we lummelen wat int stad, bouwen een feestje in den deem zijn hostel (daar is het wel toegestaan), we gaan een dagje wandelen in het nationaal park en maken een boottrip op zoek naar de lokale fauna en flora. Vooral van dat boottochtje hebben we genoten. Met niet te veel volk op een klein bootje wat rondvaren tussen wat mastodonte van schepen… als we dan ook nog zelf is mogen varen kan ons geluk niet op! Onderweg zien we ook nog zeeleeuwen, carmoranes (vogels), de vuurtoren van Jules Vernes` reis rond de wereld in 80 dagen, een luxejacht en 2 pinguins.

- lucky bastard ;-) -

-sunrise at the end of the world, qué lindo!!!-

hasta luego,

bbb

2007-02-25T15:14:00.000-03:00

27 Januari: Ons Kareltje wordt groot !!!

Kareltje versiert als een kerstboom met al zijn geschenkjes

Jawel, vandaag was het Karel zijn verjaardag!!!
Wij goede maatjes zijn dit natuurlijk niet vergeten. We hebben op onze trektocht in Al Chantel goed doorgestapt, zodat we Karel zijn verjaardag toch in het dorp en niet in de bergen konden vieren.
We zochten een heel gezellig restaurantje waar we ons eens lekker lieten gaan. Voor deze avond lieten we de ingewikkelde budget-berekeningen even voor wat ze zijn, het mocht eens iets kosten. Tussen de 4 gangen door trakteerden we Karel op enkele cadeautjes. Overdag regelden Ben en ik dat ik even “zou gaan internetten” en dat Ben met Karel ging inkopen doen. Zo had ik even wat tijd om te gaan shoppen voor zijn verjaardag. We moesten vooral bruikbare cadeautjes vinden, want ze zouden immers nog drie maand gedragen moeten worden. En geloof me, we hebben reeds voldoende bagage mee…
Uit ervaring is gebleken dat er niets beter is dan een goed zakmes en een goede hoofdlamp tijdens onze trektochten. Dit werd dan ook zijn cadeau.
Iemand van onze site lezers zal wellicht opmerken dat Karel toch een goed zakmes als afscheidscadeu meegekregen heeft. Zou hij dit thuis vergeten zijn? Nee hoor, Karel zou dit nooit thuis vergeten! Het daarentegen laten liggen bij de afwas in een van de vele jeugdherbergen is hem wel gelukt, vandaar.
Karel was erg verrast met zijn cadeautjes, hij had onze “internet en winkel list” immers niet door en was erg verbaasd waar en wanneer we die cadeautjes gekocht hadden.
Van mij kreeg Karel nog de camerazak die hij voor deze reis leent, wat ook weer een praktisch geschenkje is. Ben trakteerde na het eten nog op een fles champagne, wat uiteraard ook een bruikbaar iets was …
Enkele uren later, wanneer we gezellig in ons tentje aan het voortvieren waren, kwam er nog een verassing voor de jarige. Enkele dagen voordien zei Karel voor het lachen de wijze woorden van Buckie “ Michel, surprise me!!” (het eiland)
Bij deze heb ik voor Karel zijn verjaardag een totem geschreven.
Voor de scoutsleken: een totem is een dierennaam die iedereen op de scouts krijgt rond de leeftijd van 14 jaar. De leiding kiest op het kamp een dierennaam waarvan de eigenschappen min of meer overeen komen met de eigenschappen van het kind in kwestie. Zo ben ik bijvoorbeeld een Jak van totem, dit is een bergdier te vergelijken met een langharige stier. Kevin is een Mustang, voor de een een zaalig paard, voor de ander een zaalige auto, in beide vormen alleszins voldoende pk.
Karel kreeg als totem “de berggeit”.
Deze totem verschilt van anderen doordat deze geschreven is vanuit de hersenkronkels van mij. Terwijl de scoutstotems uit een dik totemboek komen, dat boven op de berg, waar deze totem geschreven werd, uiteraard niet voor handen was.

Bennyboy die aandachtig drinkt voor twee.

Bram in actie met zijn boek.

Het schrijven van Karels totem en een van de lange brieven naar zijn zoetje.

Kareltje die aandachtig zijn totem leest.

DE BERGGEIT

De berggeit is een slim en verstandig dier.
Hij is slank en tenger gebouwd en is erg behendig en tactisch bij zijn bewegingen.
Deze eigenschappen maken dat hij een erg goede klimmer is.

De berggeit is steeds op zoek naar het juiste pad om te bewandelen.
Hij trekt vaak alleen, maar doet dit ook met een vaste partner of in groep.
Wanneer hij in groep trekt, is hij een goede herder die de kudde steeds bijeenhoudt en veilig terug thuis zal brengen.

De berggeit is erg gehecht aan de kudde die hem het leven gaf, en zal deze nooit in de steek laten.

De berggeit is een erg vriendelijk en vergevingsgezind dier.
Hij komt dan ook overeen met jonge en oudere dieren.

De berggeit is een opgewekt dier.
Maar wanneer men hem in het nauw drijft, kan hij onverwachts reageren, maar eerder zal de berggeit zich terugtrekken uit de groep.

De berggeit onderscheidt zich van de andere dieren door zijn vredelievend karakter.
Hij wil dan ook het beste voor alle andere dieren.

Maar het meest onderscheidt de berggeit zich van de andere dieren door de ongelooflijke stijl waarmee hij door het leven gaat.

Het mag gezegd worden dat Kareltje dit een erg mooi geschenk vond, dat hem zelfs emotioneel ontroerde.

2007-02-18T07:37:00.000-03:00

De eerste foto' s staan online: http://s150.photobucket.com/albums/s118/bbbinzuidamerika/cd1/

Groetjes,
Pieter.

2007-02-06T12:57:00.000-03:00

Opnieuw een bericht dat we van de aardbol gaan verdwijnen. Nu zal het voor tien dagen zijn. Na onze trektocht in Torres Del Paine zal je weer iets van ons horen.

groetjes

BBB

2007-01-29T21:32:00.000-03:00

Martes 22 enero hasta domingo 28 enero: Perito Moreno, El Chalten en tweede trektocht.

Dinsdagochtend moeten we vroeg uit de veren. Om 6.30u vertrekt onze bus richting het zuiden. We volgen de komende weken de befaamde Ruta 40 en zullen hier en daar nekeer van den bus stappen om wat fotos te trekken voor het thuisfront.

- ruta 40 -

Onzen eerste stop is Perito Moreno: een dorpke in de middle of nowhere waar niets te beleven valt. Het enige wat we hier dan ook doen is slapen. De volgende dag bezoeken we de cuevas de los manos, een canyon waar ze muurschilderingen van duizenden jaren oud hebben teruggevonden. De handen op de muur zeggen ons niet zo veel (cultuurbarbaren da we zijn), maar de rallyrit met den bus achteraf kan ons wel bekoren. Nirvana in den bus en gaan! Echt wel zalig, alhoewel dat niet iedereen op den bus da gevoel heeft.

- cueva de los manos -

`s Avonds komen we in El Chalten aan. We zetten ons tentje op, drinken nog e pinke en gaan slapen. Morgen vertrekken we weer voor 4 dagen de bergen in, op zoek naar de Fitz Roy, een joekel van een berg die hier ergens in de buurt staat.

De tocht leidt ons door een typisch patagonisch landschap: dode bomen, bergen met eeuwige sneeuw, kronkelende rivierkes en trekkers. Af en toe moeten we is tegen elkaar zeggen wat voor chansards dat we eigenlijk wel zijn, omdat het op den duur begint te wennen om in zo een prachtige omgeving rond te dwalen.

- den beuzze in zijne cocon -

S avonds kamperen we in het bos en door de bomen zien we den berg en zijne gletsjer liggen. We worden wakker en hij ligt er nog. En wij maar stappen, rond den berg, over den berg, door het bos… gewoon genieten.

-De Fitz in de wolken -

Slapen doen we niet al te goed, want het wordt hier nogal koud s nachts... en onze slaapzakskes zijn toch net iets te dun...maar ja, niet getreurd, we overleven het wel. De tweede dag van de trektocht bereiken we de voet van de Fitz, maar spijtig genoeg ligt hij in de wolken. Ben en ik laten het niet aan ons hart komen en trekken nog wat verder naar boven, den brammekes laat zijn voetje wat rusten en waakt over onze rugzakken. Eenmaal boven hebben we een prachtig zicht op de Fitz, zei het niet dat hij nog steeds in de wolken ligt. We eten ons bokes op en den Beuzze zijn gebeden worden aanhoord: de wolken trekken weg en daar ligt hem dan! Wijle blij, nog efkes wat fotos voor het vaderland en terug naar beneden. We maken de slechtste maaltijd van onze reis en gaan slapen...

-Zo schuun, onzen berg -

-dat was lekker :-s -

De volgende dag gebeurt redelijk weinig, buiten het feit er iemand jarig is! ikke dus... het wordt ne zaligen dag en ik krijg leuke cadeautjes, maar het verhaal is voor een volgend verslagje...

Groetjes,

bbb

2007-01-29T19:07:00.000-03:00

sabado 13 enero hasta lunes 22 enero: Bariloche en onze eerste bergtocht

Na een weekje op de schoolbanken trekken we met onze twee argentijnse vrienden naar Capilla del Monte. Het is een dorpke ergens in de sierras waar geregeld ufo-waarnemingen worden gemeld, dat wordt lachen! Zaterdagavond steken we voor de verandering den asado nog eens in gang, we spelen wat met de kaarten en gaan nog ne coktail drinken in t stad. Zondag gaan we wat wandelen en na wat luieren in t park staan we een uur of vijf in de file op de terugweg naar Cordoba...

Maandag (15e) verlaten we cordoba. Het is met wat spijt in het hart dat we hier vertrekken want we hebben ons echt wel goed geamuseerd met die mannen. Maar ja, we moeten nog den helft van zuid amerika veroveren de komende maanden, dus er is geen tijd om te aarzelen...Ons volgende doel is Bariloche, een stadje dat op 22 bus-uren van Cordoba ligt. Na een lange rit komen we dinsdagmiddag in Bariloche aan. We vinden onmiddelijk een herberg, ondanks dat volgens de anderen alles overal vol zit (we hebben gewoon altijd chance). De woensdag staat in het teken van de trekking van de komende dagen. We regelen alles een beetje en slapen met ons tentje op het strand ===> alles zat vol ;-)

Donderdag vertrekken we op vierdaagse trektocht. Eindelijk, we zijn alledrie goe in vorm en genieten van de rust, maar niet voor lang... Goed gepakt en gezakt trekken we de bossen in. In het begin hebben we wat last van de vliegen, maar dat wijten we aan de paarden die hier in de buurt stonden. We stappen gezwind door, want we moeten vanavond boven op den berg staan. Na een uur, nog steeds die verdomde vliegen. Twee uur later, nog steeds die verdomde vliegen! 5 uur later: We worden gewoon zot van die klote beesten. Lansgt alle kanten worden we aangevallen en als we maar durven om 1 minuut stil te staan dan halen ze nog al hun vriendjes ook, aaarrrggghhh.

Gelukkig zien we ook nog wel bangelijke watervallen en een gletsjer die enkele honderden meters boven ons hoofd hangt. Na een uur of 6 stappen bereiken we uiteindelijk de top van de Tronador (2050m). We zetten ons tentje op en genieten van het schitterende uitzicht (zonder vliegen).

De volgende dagen bestaan vooral uit vliegen en bomen. Ne mens zou denken dat je er op den duur aan went… niet dus. We zijn echt blij als kleine kinderen als er op de camping een vliegvrije-tent blijkt te staan! weeral eens genieten. We komen onderweg ook nog 2 gentse-bruselaars tegen. We kraken een goe fleske wijn en zieveren lekker in de vlaamsch…
Het laatste deel van de trip moeten we met de boot afleggen. Als we aan den boot komen blijkt er eerst geen plaats te zijn, maar uiteindelijk kunnen we toch mee. Eind goed, al goed!

Zondagavond vieren Brammekes en ik (Karel) de goede afloop van de trip tot in de vroege uurtjes. Een chance dat den Beuzze een bekke moekes was, want anders was er de maandag helemaal niets gebeurt en lagen we nu nog altijd te maffen!

Dinsdag trekken we zuidwaards richting Ushaia,de meest zuidelijke stad ter wereld, maar eerst maken we hier en daar nog een paar tussenstops... waarover later meer.

hasta luego,

bbb

2007-01-22T21:17:00.002-03:00

Kort bericht:

Na Bariloche trekken we verder zuidwaarts met als eindstop El Calafate. Hiervoor volgen we de RUTA 40 per bus. Het zal, volgens de gids en mensen hier, een mooie busrit van 3 dagen worden. Tijdens deze rit zullen we tussenstops maken. Een van deze stops is in El Chaltel, waar we een trektocht van 4 dagen gaan doen. Hierdoor zullen we een week (tot den 30ste) van de aarde verdwijnen en zal het thuisfront niets van ons vernemen. Dus er is geen reden tot paniek.

Tot volgende week

2007-01-12T18:51:00.000-03:00

Sabado 6 enero hasta viernes 12 enero: Cordoba

¡Hola a todos!

Esta semana estudiamos español en une pequeña esquela en Cordoba. Fue una experiencia muy interesante y pienso que esta semana nos va ayudar en la proxima parte del viaje.

Dies week hemme we spaons geliet en een kleinj skuul en Cordoba. t waar een interessante ervoering en kpeins da dies weik oens nog goet eilpe in t neuste deil van oens reis.

Da nederlands zijn we een bekke kwijt, maar da komt wel terug veronderstel ik. Even een paar dagen terug... want we zijn hier niet enkel naar t school geweest natuurlijk. Vrijdag zijn we het nachtleven van Cordoba ingedoken tot in de vroege uurtjes. We proefden voor de eerste keer "fernet", en da viel zwaar tegen. Fernet is een (alcoholische, tja wat anders) drank die wordt gemaakt van artisjokken. Het is de specialiteit van Cordoba, dus we waren genoodzaakt om er is ene te proberen. Ni goe dus, kei vies smaakske. We hebben ze dus maar allemaal aan Fernando gegeven en een goei frisse pint besteld. Zaterdag goed uitgeslapen, een dagje niets gedaan en dat afgesloten met een stevige asado. We kruipen op tijd in ons bed, want morgen gaan we vissen met ne kameraad van Fernando. S morgens blijkt dat er van het vissen niets in huis komt want de visser laat niets van zich horen. Het was nogal slecht weer en de vorige nacht hebben we niet echt goed geslapen dus het kon zo geen kwaad. S avonds gaan we wat rondlummelen in t stad en kruipen redelijk op tijd ons bed in.

Lunes 8 enero, eerste schooldag. We worden in klasjes onderverdeeld en ze vliegen der direct stevig in. Geen geziever, alles in t spaans, want de leerkrachten kunnen gewoon geen engels. Tis best wel aangenaam want t zijn hier allemaal lieve lachende gezichten in t school.

De volgende dagen beseffen we waarom we in ons vorig leven als student al wel eens in ons bed bleven liggen als we om 9 uur les hadden. Of anders gezegd, waarom de prof weeral weer eens ziek was op ne maandag. Elke dag de wekker om 8u, 8.45 den bus en dan van 9 tot 13.30u spaanse les. Das allemaal goed als ge nen ochtendmens zijt, maar deze week is gebleken dat we dat niet echt zijn. Desalnieteplus, hebben we geen enkele keer gebrost! Beuzze en ik hebben ook heel wat opgestoken en den brammekes heeft leren tellen, zieveren en nog van dat. Een weekske was misschien wat kort voor hem, maar nu heeft em een basis om zo wat op zichzelf te leren. Voor de rest bestond het weekske uit siesten, s avonds hier op terras een bekke te zieveren en wat huiswerk maken....

Dinsdag zijn we ook eens gaan sjotten, en we hebben de argentijnen goed op hun b*kkes gegeven. Het zijn hier lang niet allemaal marradona's, en de eer van de belgen is weer herstelt! `t was best wel is plezant om nekeer te sjotten, maar o zo warm... onze match was om 10 uur s avonds, maar zelfs dan was het ni te doen!

Vanavond (vrijdag) gaan we nog eens goe op de lappen en morgen vertrekken we, met onze 2 argentijnse vrienden, voor het weekend naar de nabijgelegen sierras. Maandag nemen we dan de bus naar Bariloche (22 uur, ppfffiieew).

hasta luego,

BBB

2007-01-05T20:32:00.000-03:00

Juves 4 enero hasta viernes 5 enero: Cordoba

Hola a todos,

Woensdagavond hebben we Buenos Aires achter ons gelaten en zijn we met de nachtbus naar Cordoba vertrokken. In Cordoba, de 2e grootste stad in Argentinië, kunnen we terecht bij Fernando. Fernando heeft een jaar in België gewoond bij de familie Janssens (Anneke, Ben en Els en Magda) en hij deelt een klein huisje met een vriend (Pablo) iets buiten het centrum. We mogen hier gratis en voor niets komen inwonen, krijgen een gsm mee, mogen gratis naar huis bellen, en dit allemaal terwijl hij gewoon gaat werken overdag: Wat ne kerel, echt zalig! Pablo, de andere roommate, valt ook reuze mee. We hebben gisteren al goed zitten zieveren (in t spaans) en hij spreekt al zijn eerste woordjes nederlands....

De reden waarom we naar Cordoba trekken en niet naar Bariloche zoals gepland (the plan is no plan!) is omdat we hier een weekje spaanse les gaan volgen. We hebben hier een schooltje gevonden dat wordt gerunt door een brusselse dame en vandaag (vrijdag) zijn we (uit vrije wil) een niveau test gaan afleggen. Maandag beginnen dan de echte lessen...

We zullen dus tot eind volgende week in Cordoba zitten, maar daar klagen we niet om: gratis verblijf, 2 zalige roommates en een stad vol mooie ..... g(v)eb(r)ouwen, wat moet ne mens meer hebben. We zijn weer met ons gat in de boter gevallen....

tot schrijfs,

BBB

2006-12-31T14:35:00.000-03:00

Waarde landgenoten,

We wensen jullie een spetterend oudjaar en al het beste voor 2007!

Geeft er vanavond een goei lap op en denk om 4u eens aan ons, want dan pas gaat de champagne hier knallen en gaat het vuurwerk de lucht in!!!

dikke bezen,

BBBB`

Oudjaar in een grootstad vieren. We hadden er zo onze verwachtingen over, zeker omdat we de dag ervoor tot in de vroege uurtjes gefeest hadden op een leuk pleintje met veel cafés en veel volk. Ons plan was, groot plein waar we met veel volk aftellen en daarna opnieuw naar dat pleintje gaan dat met de taxi slechts 15 minuten van onze verblijfplaats lag. Met de taxi wel te verstaan, want te voet was het een goed uur gaan. Dat hebben we gemerkt op oudjaar zelf. Onmogelijk een taxi te vinden.

Na het aftellen, de champagne en het nodige vuurwerk (Bram en Jan leven zich volledig uit, alsook een hond die ook zijn poot wil bijdragen) volgt een lange wandeling op weg naar Palermo, waar het volgens ons "the place to be" is. Daar toegekomen merken we dat het de dag ervoor hier een veel groter feest was (we hebben ons toch ni van dag vergist, want tijd en datum vergeten we hier wel eens). Maar we laten het niet aan ons hart komen en zetten het nieuwe jaar stevig in.

Niet alleen stevig met de pinten, maar direct ook met een stevige wandeling, want een taxi krijgen is er niet beter op geworden. Dan maar de metro denken we, maar ook die is gesloten. Gelukkig zijn er nog goeie zielen op de wereld en staat er iemand zijn taxi af en belandden we uitgeput in ons bed. Enkel voor Ben en Karel want Jan en Bram beslissen om nog even door te gaan en beleven nog een heus avontuur.

Ja oudjaar, een heuse belevenis, maar ook hier was het één groot feest, ook al werden er wel wat mensen gemist. Hopelijk werd er daar in België even goed gefeest en starten jullie het nieuwe jaar daar ook volle goeie voornemens.

(Boca Juniors stadium)

Al het beste voor 2007 en drie dikke kussen voor iedereen van ons allemaal.

2006-12-29T16:49:00.000-03:00

Gedetaïlleerde reisroute:

Voor al onze fans die ons vanop afstand volgen en speciaal voor diegenen die zich voor deze gelegenheid een kaart van Zuid Amerika hebben aangekocht, komt in deze file een overzicht van onze route. En zoetje, je mag gerust zijn, jij hebt de grootste kaart. Dus speciaal voor jou dit overzicht.

BRAZILIE

Zondag 3/12/06

Vertrek vanuit Zaventem naar warmere oorden!

Maandag 4/12/06

Aankomst Sau Paulo, eertse overnachting in jeugdherberg

Dinsdag 5/12/06

Van Sau Paulo naar Curritiba met de bus +- 8uur rijden

Woensdag 6/12/06

Dagje curritiba

Donderdag 7/12/06

Treinrit van Curritiba naar Morretes

+Bus Morretes naar Paranagua

+Boot Paranagua naar het eiland Ilha Do Mel +- 2uur

Vrijdag 8/12/06

Ilha Do Mell

Zaterdag 9/12/06

Ilha Do Mell

Zondag 10/12/12

Boot Ilha Do Mell terug naar Paranagua

+Bus Paranagua naar Curritiba +- 3 uur

Maandag 11/12/06

Van Curritiba met de bus naar de Foz de Iguaçu +- 10uur

Dinsdag 12/12/06

Foz de Iguaçu

Woensdag 3/12/06

Foz de Iguaçu

+ eerste maal gebeld met zoetje

ARGENTINIE

Donderdag 14/12/06

Met de bus naar Puerto Iguaçu (Argentinië)

Van Puerto Iguaçu met de bus naar San Ignacio

Vrijdag 15/12/06

San Ignacio bezoek Missiones: Ruines van de Jezuïten

+ Bus van San Ignacio naar Puerto Rico

Zaterdag 16/12/06

Van Puerto Rico met de bus naar Puerto Iguaçu +- 4uur

Zondag 17/12/06

Puerto Iguaçu

Maandag 18/12/06

Puerto Iguaçu

Dinsdag 19/12/06

Puerto Iguaçu + aankomst Jan de Backer

Woensdag 20/12/06

Bezoek watervallen

+ Nachtbus Puerto Iguaçu naar Concordia +- 12uur

URUGUAY

Donderdag 21/12/06

Taxi Concordia naar Salto (Uruguay)

+ Bus Salto naar Montevideo

Vrijdag 22/12/06

Montevideo

Zaterdag 23/12/06

Auto gehuurd in Montevideo en gereden naar La Paloma

Zondag 24/12/06

Met de auto van La Paloma naar Valizas

Maandag 25/12/06

Wandeling van La Paloma naar Cablo Polonio

Dinsdag 26/12/06

Van La Paloma naar Punto del Diablo en vervolgens naar Villa Serrana

Woensdag 27/12/06

Met de auto van Villa Serrana naar Montevideo

+ Bus naar La Colonia de Sacramente

ARGENTINIE

Donderdag 28/12/06

Met de boot van La Colonia de Sacramente naar Buenos Aires

Vrijdag 29/12/06

Buenos Aires

Zaterdag 30/12/06

Buenos Aires

Zondag 31/12/06

Buenos Aires

Maandag 01/01/07

Buenos Aires + Terugkeer Jan de Backer naar België

Woensdag 03/01/07

Nachtbus van Buenos Aires naar Cordoba

Donderdag 04/01/07 t.e.m. Maandag 15/01/07

Spaanse les in Cordoba + weekendje in de Sierras

Maandag 15/01/07 en Dinsdag 16/01/07

Busrit van 22 uur van Cordoba naar Bariloche

2006-12-29T16:02:00.000-03:00

Miercoles 27/12 hasta viernes 29/12: Montevideo - Colonia – Buenos Aires

Woensdag: tijd om de auto in te leveren. Veel plezier hebben we eraan gehad en gelukkig geen accidenten, buiten de eerste dag dat we daar in het zand stonden, maar daar wordt nu nog elke dag mee gelachen.

Nadat we de wagen veilig en wel hadden afgezet in Montevideo trokken we met de bus naar Colonia del Sacramento, een klein stadje dat behoort tot het werelderfgoed van de UNESCO. We overnachten in een aangename herberg en ontmoeten de eerste keer landgenoten: Een koppel uit brussel en een mama die op haar eentje Zuid-Amerika doortrok. Ge ziet, niemand is te oud om te reizen.

Donderdag namen we de boot naar Buenos Aires. Niet de gewone ferry, want die was te duur, maar een klein bootje dat ons door het Venetië, wel met bomen ipv stenen, van Zuid-Amerika voerde. In Buenos Aires vonden we zonder veel moeite een goedkoop hotelleke (we hebben het wel even gehad met de jeugdherbergen) op een klein gezellig pleintje. We zijn content dat we ons even kunnen installeren want elke dag in en uitpakken is op den duur toch wel vermoeiend.

De komende dagen bereiden we ons voor op nieuwjaar en maken wat tijd om het thuisfront in te lichten.

2006-12-29T16:01:00.000-03:00

Domingo 24/12 hasta martes 26/12: Valisas – Villa Serana: Feliz Navidad

Het deed wel een beetje raar, kerstavond in de zon doorbrengen zonder familie. Een kerstavond zonder koude en regen. Het werd een gezellig feest met vreemde, heel vriendelijke mensen waar de voor ons traditionele kalkoen vervangen werd door een overheerlijke asado. We voelden ons een beetje de drie wijzen, al waren we wel met zijn vieren.

Op 8 kilometer van ons hostel, zat een kolonie zeehonden. De moeite waard om 8 kilometer (enkele tocht) voor te trotseren. De regen en koude waarvan we op kerstavond gespaard zijn gebleven, kregen we nu tijdens de terugtocht volledig over ons heen. Hevige regen en wind, geen enkele plaats waar we beschutting konden vinden, het was een helse tocht.

Dinsdag verlieten we de mensen waar we kerst mee hadden gevierd en trokken we naar Puerto Diablo. Opnieuw verlaten stranden. De ideale plaats voor Ben en Bram om hun ding (stelt er u niks verkeerds bij voor, het heeft te maken met zand en hun miekes) te doen. Eenmaal dat gebeurd was, trokken we landinwaarts, waar we vol verstomming doorreden.

Slechts een half uur rijden en een totaal ander landschap. Uren rijden op verharde zandwegen, geen mens en auto om ons heen. Enkel heuvellandschappen, bossen, arends (of toch iets dat daar van wegheeft), schapen op de weg... De stilte en rust was met ons.

2006-12-29T16:00:00.000-03:00

Jeuves 21/12 hasta domingo 24/12: Montevideo – Paloma

Na de Iguaçu Falls reisden we door naar Uruguay. We trokken met de bus naar Montevideo. Hier gingen we op zoek naar een huurauto. Ons eerste plan was om een auto te huren waarmee men hier rondrijdt, een volkswagen busje of iets soortgelijks. Bij nader inzien was dit niet echt een optie. We merkten dat airco in deze contrijen ook wel geen overbodige luxe is. Na even zoeken kwamen we terecht bij de perfecte reiswagen. Dit werd een Chervrolet pick up! En wat voor één! Een splinternieuwe die slechts 34 kilometers op de teller had staan. Deze wagen had alles wat we nodig hadden: een grote laadbak voor al onze bagage, ruim plaats voor vier grote jongens, een beest van een motor: een 2.8 liter turbo diesel en airco!

Zo trokken we de eerste dag welvoldaan naar Paloma, een kuststadje in Uruguay.

Daar ondervonden we aan de lijve dat niet iedere pick up 4x4 heeft. Zoals je op de foto kunt zien beleefden we de eerste dag al een echt avontuur. Ik, Bram die achter het stuur zat wou even de wagen testen op het strand. Deze test duurde niet lang, want reeds na 15 meters waren we professioneel vastgereden. Ik en Karel gingen op zoek naar een echte 4x4 om ons uit de nood te helpen. Dit moest redelijk snel gebeuren want de wolken begonnen zich voor te bereiden op een hels onweer en ook de zee kwam gevaarlijk dicht bij. We vonden een vriendelijk koppel dat bereid was om ons te helpen. Ondertussen hadden de weergoden beslist om ons een handje te helpen door te voorzien in een reeksem hagelbollen en rukwinden die bijna vanzelf de auto uit zijn benarde situatie bevrijdde.

Na heel wat duwen en trekken kregen we onze pick up 2x4 uit het zand. Een hele opluchting!!! We hadden weer een reden om iets te vieren.

De volgende dagen cruisden we de kust van Uruguay af met onze pick up.

Ongelooflijk land! Op de hoofdwegen, zowat de enigste verharde wegen in dit land, reden we soms uren zonder één enkele auto tegen te komen.

De meeste wegen in Uruguay bestaan uit verharde zandwegen. Op zulke wegen is het zalig rijden. Je ziet niets of niemand voor jou, enkel de prachtige natuur, en in je achteruitkijkspiegel zie je de mannen in den bak zitten en verder enkel één grote stofwolk.

De auto huren kostte ons een bom geld. Het is dankzij jullie massale aanwezigheid op ons afscheidsfeestje dat we ons dit toch konden pemitteren. Bij deze nog eens allemaal hartelijk bedankt!!!

2006-12-29T11:36:00.000-03:00

Martes 19/12 hasta miercoles 20/12

Martes 19 diciembre,

Vandaag is ons jeanke toegekomen, zei het met wat vertraging omwille van het hondeweer. Ons dagje bestond dus enkel uit een busticket boeken voor morgen en wachten op dienen halve gare uit België.

´s Avonds pakken we met veel plezier de cadeautjes uit die de trip van overleefd hebben. Slechts een Duvel en een Leffe hebben het niet gehaald, dus we zijn tevreden! Het is best wel grappig hoe we gelukkig als kleine kindjes konden genieten van een beetje snoep, een brief van het lief, een motoboekske, den Che, de gazet, tekeningen van de klein manne, kerstversiering, ... maar waarom moest de Jan daar nu bijzitten... we gaan het ons nog beklagen!

De avond wordt afgesloten met een stevige asado (bbq) en een spelleke wiezen. We kruipen enigsinds op tijd onder de wol want morgen moeten we vroeg op pad...

Miercoles 20 diciembre

6am : de wekker... dachten we, der was een of andere frisse op t gedacht gekomen om onze jean te bellen. Besluit, gsm´s zijn voor niets goed.

7am: we staan nu echt op want vandaag bezoeken we de argentijnse kant van de Iguazu Falls. Er is ons gezegd dat deze kant nog mooier is en dat was niet gelogen. Allerlei kleine paadjes leiden ons zo goed als tot in de watervallen. Om elke hoek ligt wel een nieuwe te wachten en we genieten met volle teugen. Het weer is schitterend en we nemen dan ook een verfrissende duik in de rivier. We wagen ons ook aan een spectaculaire bootttocht die ons letterlijk in een waterval stort, zalig gevoel... maar wel zeiknat.

Het beste hebben we voor het laatste gehouden: GARGANTA DEL DIABLO, de plaats waar de watervallen het hevigst zijn. Tijdens het treinritje naar dit punt begint het oude wijven te regenen. Wat een geluk achteraf beschouwd, want we zijn de enige die er ons niets van aantrekken en kunnen zo met z´n vieren genieten van het mooiste, meest indrukwekkende, kollosale schouwspel dat we in ons leventje al gezien hebben. Het valt niet met woorden te beschrijven, maar als je op 5 meter van zo een watermassa staat, dan kan je niet anders dan verstomd staan van de kracht en schoonheid van de natuur.

´s Avonds de nachtbus op naar Concordia, om daar de grens over te steken naar Uruguay. Een ritje van 12u, maar we hebben een superdeluxe bus (waarvan het dak lekt) dus dat kan geen probleem worden.

2006-12-18T12:59:00.000-03:00

Jueves 14/12 hasta lunes 18/12: Argentinaaaa, San Ignacio - Puerto Iguacu

Het eerste land hebben we achter de rug. Brasil gezien, geproefd en goedgekeurd. Met niks problemen gehad, integendeel, alles verliep er zeer vlot en mensen waren super vriendelijk. Het is dan ook met een beetje spijt in het hart dat we Brasil verlaten, maar er staat ons een ander prachtig land te wachten waar we een goeie maand zullen doortrekken, Argentinie.

Argentinie was meteen een ander avontuur, al iets meer het echte avontuur. Door een wijziging in de route, belandden we in San Ignacio. Trekpleister daar zijn de ruines van Jezuiten. Wanneer we ze bezoeken (ja mensen we doen hier ook aan cultuur) blijkt dit niet meer dan een hoop stenen waar je zonder uitleg dan ook niet meer in ziet dan dat. Voor de rest valt er in San Ignacio niet veel te beleven. Het is er doods, zeker wanneer er ´s avonds den elentric uitvalt. Echt een spookstad...

Het avontuur gaat de volgende dag verder, wanneer we besluiten te liften ipv een bus te nemen. Enkele dagen geleden hadden enkele trekkers die we waren tegengekomen gezegd dat het liften in Argentinie wel meeviel. Om wat te besparen op ons budget, staan we in de blakende zon (temperaturen tot 40 graden) te hopen op een lift. Net als we het willen opgeven, neemt een gammele koelwagen ons mee. Opeengepropt in de cabine en nen Argentijn vanachter op de truck worden we een paar kilometer verder gedropt. Het liften is genoeg geweest en we nemen een bus tot in Puerto Rico, een heel bekende stad volgens Brammekes.

Puerto Rico blijkt al snel ai ai ai ai ai ai. Voor het eerst wordt onze uithouding getest. Geladen als muilezels zoeken we een half uur achter een plaats aan de rivier El Rio Parana die ons verfrissing zou moeten brengen bij deze hitte. Daar eindelijk toegekomen, blijkt het een grensovergang te zijn met Paraguay en op de koop toe is het verboden in het water te gaan. Gelukkig kunnen we met een local terug meerijden naar het dorp in een VW busje dat aaneenhangt met een snelbinder. De chauffeur brengt ons naar een goed plekje waar we onze eerste zware dag bezegelen met de nodige drank.

De nodige drank heeft voor de nodige kater gezorgd die we uitzweten op de busrit naar Puerto Iguacu waar we Karel zijn broer zullen opwachten. Hier hebben we een gezellige jeugdherberg gevonden. Heel de dag staat er gezellige muziek op, er is een pooltafel en gratis internet. Het enige dat hier moeilijk is is het ongelooflijk hete klimaat. De temperaturen lopen hier op tot 40 graden in de schaduw, ik denk da ik daar geen tekeningske bij moet maken. Ik, Bram begin meer om meer iets weg te krijgen van een ijsje dat aan het smelten is in de zon. En het ijsje is bijna helemaal gesmolten.

Morgen komt Jan, de broer van Karel aan. Met hem gaan we de watervallen eens langs de Argentijnse kant bekijken en dan trekken we eindelijk terug richting kust. Het plan wordt Uruguay. Hier zullen we op zoek gaan naar een auto om te huren. Het plan van een hippie volkswagen buske te huren zal wellicht gewijzigd worden. Want we zijn het er allen over eens dat al het coole aan een wagen zal wijken voor de uitvinding van de eeuw: genaamd airco.

Jullie horen binnenkort meer van ons.

Nog even een boodschap voor het allerliefste meisje van de hele wereld. Vandaag zijn we zes maand samen en wil je gewoon zeggen dat ik het ongelooflijk jammer vind dat ik nu niet bij jou kan zijn. Vergeet 1 ding niet: ik heb je lief, ik heb je liever, liever dan mijn leven dan om het even wie, ik heb je lief.

Het droevige nieuws bereikt ons hier ook. Het nieuws dat mijnen delegue, De Lomme, overleden is vorige week zondag heeft me diep geraakt. De Lomme was iemand die er altijd stond als je hem nodig had en was ook niet verlegen om ne zotte stoot uit te halen. Dat hij nu al is moeten gaan is hard en maakt al de rest o zo relatief.

Lomme, ik ga je missen. Bedankt voor de mooie momenten samen. Ook aan al wie hem een warm hart toedraagt, veel sterkte in deze moeilijke momenten...

Karel

2006-12-13T13:39:00.000-03:00

Woensdag 13/12: Carataras do Iguazu,

Vandaag hebben we de Braziliaanse zijde van de Iguazu Falls bezocht. Het was om met open mond naar te kijken en hem niet meer toe te krijgen. Hiervoor reis je de halve wereld rond! Morgen steken we de grens over richting Argentina, waar we eerts een beetje rondreizen om dan dinsdag de Argentijnse zijde van de watervallen te bezoeken (samen met mijn broerke , fiesta!!!) .

Op de fotos moeten jullie nog een beetje wachten want ik ben het kabeltje om ze op de pc te krijgen vergeten. Redelijk stom, maar het wachten is de moeite waard.

Beuzze en Brammekes zijn nu hopelijk lekker eten aan het kopen zodat we straks goe kunnen smullen...

voor de rest ni veel nieuws, we zijn nog altijd de beste vrienden, maken nog geen ruzie en ik ben de enige die naar de vrouwen kijkt. Jullie (Kim & Leen) hebben echt voorbeeldige vriendjes, amaai. Allee ik laat het hierbij,

"zelfs de allerkleinsten kunnen niet van de lokale drank (terere) blijven"
hasta la proxima,

BBB

2006-12-12T22:52:00.000-03:00

Zondag 10/12 - dinsdag 12/12: Adios Ilha do Mel, vamos en Foz do Iguazu!!!

zondag 10/12,

We nemen afscheid van ons spaans gezelschap, voorlopig want we zien elkaar terug in Buenos Aires om nieuwjaar te vieren. We nemen de bus richting Curitiba om van daaruit morgen naar Foz do Iguazu te trekken. Ciao Ilha do Mel, we zullen je missen, maar misschien komen we ooit nog eens terug op dit prachtige eiland...

maandag 11/12

Vandaag 10 uur bus naar de watervallen van Iguazu. We vinden een leuke possada en gaan lekker en overvloedig smullen: Churascuria, all you can eat, but only meat!!! Hemels!

dinsdag 12/12,

Vandaag doen we wat inkopen en bezoeken we de op één na grootste stuwdam (en electriciteitscentrale) ter wereld: de Itaipu dam. 8 km lang, een meer van 130 km lengte, 20 turbines met elk een capaciteit van 700MW, 14 jaar heeft de bouw geduurd. Immens!!! en dankzij onze goede gids komen we heel wat leuke nieuwtjes te weten.Morgen gaan we de cataracas do Iguazu bezoeken. Na een bezoek van president Carter aan deze immense watervallen sprak hij volgende woorden:´poor niagara´. Het belooft een van de mooiste natuurspectakels te worden die we op onze reis zullen zien...

2006-12-12T22:02:00.000-03:00

Donderdag 7 december - zaterdag 9 december: Curitiba - Morretes - Ilha do mel

donderdag 7/12,

Vandaag vroeg uit de veren want we moeten om 8u de trein hebben die ons van Curitiba naar Morretes zal brengen. De Treinrit is beschreven als de mooiste in Brasil. We verwachtten een spectaculaire rit, maar al bij al was het redelijk gewoontjes. Zeker de moeite om te doen, maar ze moeten nu het nu ook ni te veel te hemel in prijzen...

Wat erop volgde was naar onze behoeften stukken beter: Ilha do Mel, honing eiland... mmmm.

Onderweg naar de ferry, die we moesten nemen om op het eiland te geraken, ontmoetten we Carol en Valentin, 2 spaanse dames... We geraken aan de klap en nemen samen de ferry naar het eiland. Na wat afpingelen hebben we een gezellige poussade gestrikt, voor 15 real (4 euro) per persoon, incl ontbijt. ni slecht, dank u Carol. De spaanse meiden vallen super goe mee en wegaan s avonds goe eten en rustig iets drinken... stilte voor de storm.

vrijdag 8/12 en zaterdag 9/12,

Rustig dagje on the beach... Tis hier echt wel genieten want we hebben het eiland zo goed als voor ons alleen aangezien het nog niet echt het toeristisch seizoen is. We luieren wat rond, doen wat inkopen voor vanavond en voor de rest niet veel. S avonds belanden we op de beach met de nodige portie ... . We zijn belgen en als we een ding goe kunnen dan is het wel feestjes organiseren. De constante: niemand zal omkomen van den dorst! Het wordt een kei gezellige nacht waar we mbv het spanglish heel wat aflachen...
Ondanks het vroege uur dat we in ons eigen bed (jaja iedereen, ons eigen bed) lagen, was iedereen toch present op het ontbijt. El Patron was ons immers komen wekken omdat zijn vrouwke ontbijt had gemaakt en we de enige klanten waren. Voor de rest een rustig dagje en een rustig avondje. We vertrekken immers morgenvroeg en willen wel wat fris zijn. Dit was buiten de spaanse volbloeden gerekend, nu was het hun beurt om voor het feest te zorgen. Geheel tegen onze zin gingen we dan maar mee naar het overheerlijke strand (met de mooiste sterenhemel die we ooit zagen) om daar weer maar eens lekker te gaan genieten. Gevolg, weer veel te laat in ons bed...

2006-12-06T19:57:00.000-03:00

Zondag 3 december,

6.30u: Afscheid

We zijn meer dan op tijd in de luchthaven en hebben nog tijd voor een tas koffie. Na een laatste babbel en de nodige traantjes beginnen we aan ons avontuur.

De veiligheidscontrole ging heel vlot, buiten de nodige problemen die den brammekes al direct veroorzaakte ;-). De handschoenen werden net niet boven gehaald om een diepere controle te doen. We dronken nog (een duur) stella´ke alvorens op de vlieger te stappen. De vlucht verliep vlotjes en voor we het goed en wel beseften stonden we over de grote plas in Atlante, Georgia. Niets speciaal te zien ginder, buiten de 87 controles die we moesten doorstaan. Ze zijn daar echt wel paranoia!!!

De tweede vlucht (Atlanta - Sao Paulo) was een met een geurtje aan. Ik (Karel) zat immers naats een redelijk corpulente Braziliaan, Luiz, die redelijk wat bonen had gegeten de dag ervoor. Stinken voor zot dus. Na een paar uur vliegen, beginnen we echt wel last te krijgen van de weinige plaats die er was en komt den brammekes ineens opbiechten dat hij diegene was die al uren zat te stinken. Ocharme Luiz...

Maandag 4 december,

Na meer dan 30 uur reizen komen we dan uiteindelijk aan in Sao Paulo (SP). We zijn benieuwd wat de stad vol gevaren met ons zal doen. Wat blijkt, alles valt reuze mee, geen cultuurshock, alle baggage is toegekomen en de taxi brengt ons via een alternatieve route, door verschillende wijken, naar onze poussada. Het hotel was dik in orde en ook onze zoektocht naar nat en droog verliep zonder problemen. Wat wel opvalt is dat op elke hoek van t straat ne flik staat, elk huis is behoorlijk beveiligd en ook banken laten niets aan het toeval over.

S avonds drinken we rustig een (obligatoir) pinke in den herberg en kruipen op tijd onder de wol. Morgen vertrekken we naar Curitiba, volgens de Footprint een voorbeeldstad in Brasil.

Dinsdag 5 december,

Vandaag trekken we naar Curitiba. Ons oorspronkelijk plan was om ergens 2 dagen op de beach te gaan chillen, maar het weer beslist er anders over. Het regent redelijk wat oude wijven (en ze lopen hier ook veel rond) daar in SP en we hopen dat het beter zal zijn in het zuiden.

Een luxecar brengt ons op 6 uur tijd in Curitiba. De stad valt zoals verwacht veel beter mee als SP. We worden door een vriendelijke dame van duits afkomst begeleid naar ons hotel. Ze nam met ons mee de bus, bracht ons naar het hotel en pas dan werd duidelijk dat ze daar helemaal niet moest zijn. Echt sympathiek. Het hotelleke ligt plat in t centrum en is best ok. S avonds gaan we op zoek naar eten en vinden al snel een goei plaatske. Na een overvloedige maaltijd en enkele caipirinhas worden we vergezeld door drie (niet al te bevallige) dames.

Na wat kletsen blijkt dat de vrouwen van plezier het op ons gemunt hadden die avond. Vriendelijk scheepten we ze af en gingen terug naar het hotel, om eens op tijd te gaan slapen...
Goede voornemens, maar zwakke karakters en een fles bacardi beslisten er anders over... Wat zijn we toch gelukkig hier!!!

Woensdag 6 december, Sinterklaas

Vandaag eens lekker lang uitgeslapen, amai dat deed deugd. S middags in t zonneke lekker gaan eten en dan in de gietende regen onze trein gaan boeken voor de trip van morgen naar Paranagua. Aangezien het blijft gieten besluiten we een bekke te gaan siesten ipv de stad te bezoeken. S avonds gaan we wat internetten, zodat jullie gerust kunnen slapen de komende dagen.

hasta la proxima,

BBB

2006-12-02T15:35:00.000-03:00

Buenos dias a todos,

Morgenvroeg beginnen we aan wat hopelijk een onvergetelijke reis zal worden. De krop komt al wat in de keel en wie weet wordt er morgen hier en daar wel een traantje weggepinkt.

Onze zakken zijn dus gepakt, ons paspoort ligt klaar en de tickets worden 24 op 24 bewaakt. Wat we allesinds niet kunnen vergeten is de herinnering aan het afscheidsfeestje van vorige zaterdag. Bedankt aan iedereen die er voor ons een onvergetelijke avond van heeft gemaakt!!!

hasta luego,

BBB

2006-09-29T07:26:00.000-03:00

Onze reisweg:

(klik voor grotere afbeelding)

2006-09-25T13:15:00.000-03:00

Vertrek - Fiesta
Zaterdag 25 november vanaf 18u...

... een overheerlijke spaghetti op z’n Zuid-Amerikaans
... met een lekker Zuid-Amerikaans wijntje
... en breng alvast jullie dansschoenen mee,
want nadien sluiten we af met een fuif waarin ze in Zuid-Amerika nog heel wat van kunnen leren!!!

Zaal de Kring
Mechelseweg 100
1880 Kapelle-op-den-Bos
(aan de kerk en cafe "onder den Toren")

Als je van plan bent om lekker te komen meesmullen geef ons

een seintje voor 15 november zodat we alles wat kunnen plannen:

bbbinzuidamerika@hotmail.com

bram: 0494/128567

ben:0479/833389

karel: 0479/850263