Martes 6 de febrero hasta martes 13 de febrero: Trekking in Torres del Paine

Na ons verblijf daar op het einde van de wereld werd het weer tijd voor wat actie. Het plan was om 8 dagen te gaan trekken in Torres del Paine. Met enkele tussenstopppen begonnen we met zijn vieren aan de tocht. Inderdaad met zijn vieren want den enige vrijgezel heeft eindelijk nekeer zijn werk gedaan ;-). Onze metgezel, Luciana, de argentijnse die we in Ushuaia leren kennen hadden wou de kans om met drie belgen de bergen in te trekken niet aan haar laten voorbij gaan en wij hadden, sympathiek als we zijn, geen probleem met wat vrouwelijk gezelschap...

-de groepsfoto -

Maar bon, wij dus met ons rugzakskes vol eten de bergen in. Voor de geïntreseerden een overzichtje van wat we meehadden:

Aanstekers
2 petsels (pillamp voor op u kop)
Gasvuurke
3 gasbidonnekes
Theelichtjes (den brammekes is mee he)
Gsm
Batterijen
Kodak
Kompas
Miskietennet
Warmtedeken
2 zakmessen
Zonnecreme
Kookpot en deksel
Oorstoppen
Rekverband
4 slaapzakken
Tent
Kleren
Mattekes
25 kilo eten
Water
Ehbo-kit
Bestek
En nog wat brol...

- wijle nog nekeer -

Ge ziet, meer dan genoeg. Rekent daar nog bij dat we met nen halve kreupele zaten (den brammekes zijnen achiel deed nog steeds zeer, den blijter ;-)!!!) en t was plezier verzekerd! Wijle dus weg voor zo een 100km!

Het park zelf nu. Eigenlijk kunnen we er een boek over schrijven, want hetgeen we daar allemaal gezien hebben is niet op enkele bladzijden (en met mijn beperkte woordenschat) te verwoorden. We zullen toch maar een poging doen om ons leventje daar in de bergen te beschrijven.
Stappen, stappen, stappen, dat moet het zowat geweest zijn... s avonds rijst of pasta, vroeg ons bed in, stappen, stappen, stappen. Ik vergeet nog genieten, genieten, genieten

- glaciar grey, amazing -

Het mooiste moment van de trip was de vierde dag. We begonnen met een ploeterpartij door een moerasland, niet evident met zo een rugzakske. Daarna volgde de beklimming naar de paseo Gartner. Een stevig tochtje met achter ons zicht op de valei met bijhorend meertje, links en mastodont van een berg en rechts een gletsjer(ke). Na een paar uur klimmen bereiken we vermoeid de top, maar de pijn in ons beentjes is snel weg als we Glaciar Grey voor ons ogen zien opdoemen. We hebben een bovenaanzicht op een gletsjer die nog groter lijkt als deze in El Calafate. We zien hoe hij in de bergen onstaat en na tientallen kilometers zijn weg te banen door de valei uitmondt in lago grey. Nooit gedacht dat we zo konden genieten van een uitzicht. Voor de rest hebben we daar boven nog wat sneeuwballen naar elkaar gesmeten en ons verbaasd over de wind die er stond. Het was echt niet normaal hoe sterk die daar stond te blazen, twas te hopen dat het op de camping wat beter zou zijn!

- partiiiieeee!!! -

Een andere topdag, of eerder avond was dag 5. De tocht was andermaal de moeite, maar het moet gezegd we werden behoorlijk moe. Om de moraal wat op te krikken trakteerden we ons `s avond op een flesje wijn, een pinke en wat lekkers om te snoepen. We betaalden schandalig veel maar op dat moment kon het ons eventjes niets schelen. De verleiding was te groot toen we het kleine supermarktje binnenstapten. Zo gezegd zo gedaan, maar de volgende dag riep de plicht en gingen we weer op pad. We hadden ondertussen de zuidkant van het park bereikt en hadden nu zicht op de prachtige Paine Grande.

Op dag zes beklommen we gedeeltelijk deze berg, het slechte weer verraste ons echter waardoor we niet tot het hoogst bereikbare punt geraakten. Terug naar beneden dan maar en lekker smullen. Pasta! Jeuj! Ons lievelingsgerecht. Na ellendig lang wachten (ons gasvuurke is geen kl*ten waard) smullen we ons buikje rond en kruipen om 8.30u in ons bed...

De tocht eindigt op dag 7. We nemen `s avond de bus naar Puerto Natales en daar wacht ons een toffe verrassing, maar daarover meer in een volgend verslagje...

Ciao amigos,

Los belgas y la argentina